หลังจากพาหลี่ชุนหลานกลับบ้าน
จ้าวลี่ผิงที่กำลังร้อนใจ ไม่กล้าถามหลี่ชุนหลานโดยตรง จึงแอบดึงเฉินฮวนไปอีกด้าน
"เป็นยังไงบ้าง ไม่มีอะไรใช่ไหม"
"แล้วนี่เสื้อผ้าขาดได้ยังไง"
เฉินฮวนตอบเสียงเบา "ไม่มีอะไร ดีที่ไปทันเวลา"
จ้าวลี่ผิงตบอกปุๆ "งั้นก็ดีแล้ว เธอไม่ได้ไปก่อเรื่องเพิ่มนะ"
"ไอ้จางหม่าจื่อกับตระกูลจ้าวหน้าจืดในหมู่บ้านเราน่ะ เป็นพวกเดียวกันเลย ใจดำอำมหิตนัก ระวังตัวไว้ด้วย"
เฉินฮวนแค่นเสียง "ใจดำไม่กลัวหรอก กลัวแต่กระดูกพวกนั้นไม่แข็งพอน่ะสิ"
จ้าวลี่ผิงเห็นสีหน้าเขาไม่ดีก็เปลี่ยนเรื่องทันที "จริงสิ เธอมีธุระอะไรต่อไหม"
"พอจะไปเป็นเพื่อนฉันข้างนอกหน่อยได้ไหม"
"ไปทำอะไร" เฉินฮวนเลิกคิ้วถาม
จ้าวลี่ผิงทำหน้าเศร้า "ทำอะไรได้ล่ะ ฉันเป็นหมอก็ต้องออกไปรักษาคนนอกสิ"
"คลินิกเล็กๆ โดนไอ้จ้าวซือหมิงพวกนั้นรื้อทิ้ง ไม่มีใครกล้ามาหาหมอเลย"
"เมื่อกี้มีคนเอาจดหมายมาให้ฉันไปฉีดยา"
"ฉันไม่กล้าออกไปคนเดียว เธอไปเป็นเพื่อนฉันได้ไหม ขอร้องล่ะ ยังไงฉันก็ต้องหาเงินเลี้ยงตัวเองนะ"
เมื่อเห็นท่าทางน่าสงสารของจ้าวลี่ผิง เฉินฮวนก็ตอบตกลงโดยไม่ลังเล
ต่อให้พูดยังไงก็เถอะ คนอื่นเขาก็เพราะส่งข่าวเตือนให้เรา ถึงต้องมารับเคราะห์อย่างทุกวันนี้ แค่ข้อเรียกร้องเล็กน้อยก็ควรทำให้
จ้าวลี่ผิงยิ้มออก
ตอนย้ายบ้านมาก็คิดแล้วว่าคลินิกต้องเจอหายนะ เลยขนยาและเครื่องมือที่พกพอจะเอามาได้มาหมด