หม่าซานตกใจสะดุ้งเฮือก
ตอนนั้นเอง จ้าวซือหมิงก็ดึงตัวเขาไปข้าง ๆ จากนั้นหันมาทางเฉินฮวนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "หมายความว่าไง?"
"แกก็น่าจะรู้ว่าคนที่นอนอยู่คือแม่แท้ ๆ ของหม่าซาน เขาจะเอาชีวิตแม่ตัวเองมาล้อเล่นได้ไง"
"รู้ว่าแกมีซัมติงกับจ้าวลี่ผิง แต่แกก็ไม่น่าจะถึงขั้นไม่สนหลักการ ปกป้องเธอขนาดนี้เลยนะ?"
"เข็มฉีดยานั่นเป็นฝีมือเธอใช่ไหม? คนตายเพราะเธอหรือเปล่า?"
"สภาพขนาดนี้แล้ว แกจะให้อธิบายยังไง?"
เฉินฮวนยื่นนิ้วชี้ไปที่หญิงชราซึ่งดูท่าทางร่างกายแข็งทื่อแล้ว "คนยังไม่ตาย"
"แค่ถูกคนใจดำอำมหิตวางยาลงไป"
"ยาพื้นบ้านในชนบท ทำให้หัวใจเป็นอัมพาต เกิดอาการเหมือนตาย"
"แต่ที่จริงถ้าตรวจสอบอย่างละเอียด ก็จะยังรู้สึกได้ถึงชีพจรที่แผ่วเบา"
เขาพูดอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม สิ้นเสียง หม่าซานก็ตัวสั่น เห็นได้ชัดว่าเป็นท่าทีรู้สึกผิดชอบกลัวความผิด
พวกชาวบ้านตระกูลจ้าวที่กรูเข้ามา ต่างก็มีแววตาหลุกหลิก
จ้าวลี่ผิงเบิกตากว้าง "เฉินฮวน ที่เธอพูดเป็นความจริงเหรอ?"
"มิน่าล่ะ ฉันจะตรวจอย่างละเอียด ไอ้หม่าซานสารเลวนี่ก็คอยฉุดรั้งไว้ตลอด"
"ยาชนิดนี้ฉันก็เคยได้ยินมา ถ้านานไปโดยไม่แก้พิษ จะตายจริง ๆ นะ"
"หม่าซาน แกยังเป็นคนอยู่ไหม?"
หม่าซานทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น ร้องห่มร้องไห้ "ผมก็ไม่มีทางเลือก ผมเป็นหนี้พนันจ้าวต้าซานสามพันหยวน ตอนนี้ดอกเบี้ยทบต้นทบดอกเป็นสามหมื่นหยวนแล้ว"
"พวกเขาบอกว่าแค่ผมร่วมมือเล่นละครฉากนี้ ก็จะยกหนี้ให้ ใครจะคิดว่าพวกคุณจะจับพิรุธได้ง่าย ๆ แบบนี้"