บทที่ 29 ขูดแผนไหม
ซุนไป๋ลู่ค่อย ๆ หลับตาลง แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
เธอถึงกับเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แล้วเม้มปากยื่นออกมา
“ผมแค่จับชีพจรให้คุณเอง ทำท่าทางยั่วยวนแบบนั้นทำไม” คำพูดของเฉินฮวนทำให้ซุนไป๋ลู่รู้สึกเหมือนถูกสาดน้ำเย็นใส่ตั้งแต่หัวจรดเท้า
“อะไรนะ ตรวจโรคอะไร” สีหน้าของซุนไป๋ลู่กระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง
เธอก้มลงมอง จึงเห็นว่าเฉินฮวนกำลังวางมือบนชีพจรของเธอจริง ๆ ราวกับหมอแผนจีนไม่มีผิด
“คุณ... คุณไม่ได้จะ...” ซุนไป๋ลู่พูดจาติดขัด
“จะทำอะไรล่ะ” เฉินฮวนอดแหย่ไม่ได้
“จะให้ฉันพูดออกมาเองจริง ๆ เหรอ ทำเหมือนคุณไม่เคยทำอย่างนั้นมาก่อนงั้นแหละ” ซุนไป๋ลู่หลุบตาหลบ แก้มแดงจัดขึ้นเรื่อย ๆ หัวใจก็เต้นเร็วขึ้นไม่หยุด
เฉินฮวนถอนมือกลับ ขมวดคิ้วถาม “คุณเป็นโรคกระเพาะหรือ”
ซุนไป๋ลู่ตกใจสุดขีด เบิกตากว้างถามว่า “คุณรู้ได้ยังไง”
“คุณคิดว่าที่ผมคลำเมื่อกี้เสียเปล่าหรือไง” เฉินฮวนตอบอย่างใจเย็น
จากนั้นก็ก้าวเข้าไปใกล้อีกหนึ่งก้าว “เลิกเสื้อขึ้นหน่อย ผมจะรักษาให้”
ซุนไป๋ลู่ถอยหลังไปครึ่งก้าว “อย่ามาหลอกฉัน คุณคิดจะเอาเปรียบฉันชัด ๆ!”
“อย่าคิดว่าป่าเล็ก ๆ นี่ไม่มีคนอยู่ ฉันแค่ตะโกนทีเดียว เดี๋ยวก็มีคนมา!”
เฉินฮวนเบ้ปาก “ถ้าอยากตะโกนก็เชิญเลย ตะโกนตอนนี้ก็ได้”
“แต่ถ้าพลาดโอกาสครั้งนี้ไป ต่อไปอยากหาหมอแผนจีนเก่ง ๆ อย่างผมสักคนก็ยากแล้วนะ”
“โรคกระเพาะของคุณเป็นมานานแล้ว พอเครียดหรืออารมณ์ไม่มั่นคง อาการก็จะยิ่งหนักขึ้น”