บทที่ 28 ขอร้องล่ะ อย่ามาพัวพันกับฉัน
“ซุนไป๋ลู่”
“คุณมาบ้านเราทำไม” หลี่ชุนหลานจำเสียงของคนพูดได้
สีหน้าของเธอพลันระแวดระวัง พร้อมจะไล่อีกฝ่ายออกไป
ใคร ๆ ก็รู้ว่าซุนไป๋ลู่กำลังจะแต่งงานกับลูกชายผู้ใหญ่บ้าน
ตอนนี้ครอบครัวจ้าวซือหมิงกับบ้านเฉินเป็นศัตรูกันชนิดที่แทบจะกินเลือดกินเนื้อกันอยู่แล้ว ยิ่งในเวลาแบบนี้ ซุนไป๋ลู่กลับมาหาถึงบ้าน หลี่ชุนหลานจึงรู้สึกโดยสัญชาตญาณว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้มาดี
ยิ่งประโยคที่อีกฝ่ายพูดเมื่อครู่ยังคลุมเครือไม่ชัดเจน ยิ่งทำให้หลี่ชุนหลานรู้สึกกดดันขึ้นเป็นเท่าตัว จนเกิดความเป็นปรปักษ์ขึ้นมาตรง ๆ
ซุนไป๋ลู่ไม่สนใจเธอ สายตาจับจ้องไปที่เฉินฮวนโดยตรง “ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ จะคุยกันตรงนี้ หรือไปคุยที่อื่นดี”
เฉินฮวนปวดหัวขึ้นมาทันที
ถ้าถามว่าตอนนี้ในหมู่บ้านมีเรื่องอะไรที่เขากังวลที่สุด คงหนีไม่พ้นระเบิดเวลาลูกนี้อย่างซุนไป๋ลู่
ตอนนั้นเขาก็ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ ถึงได้ลงมือกับเธอกลางป่ากลางเขาแบบนั้น
คงเป็นเพราะเพิ่งเริ่มฝึกตำราวิชา จิตใจจึงควบคุมตัวเองไม่อยู่
แต่ไม่ว่าจะเพราะอะไร เรื่องก็เกิดขึ้นไปแล้ว
ตอนนี้ซุนไป๋ลู่จู่ ๆ ก็มาหาเขา แถมยังพูดอะไรแบบนั้นออกมาอีก ไม่รู้ว่าเธอคิดจะก่อเรื่องอะไรต่อ
คุยกันตรงนี้คงไม่ได้แน่
เฉินฮวนจึงปัดฝุ่นบนตัว แล้วตอบอย่างใจเย็น “คุณไปรอข้างหน้าก่อนเถอะ เดี๋ยวผมตามไป”
“คุณอย่าผิดคำพูดก็แล้วกัน” ซุนไป๋ลู่ทำหน้าเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง ก่อนจะหันหลังเดินไปข้างหน้า