บทที่ 30 ให้คุณได้ชิมความหวานสักหน่อย
“การขูดแผนแบบนี้ มันจะมีอนาคตอะไรนักหนา?”
“เฉินฮวน คุณกำลังหลอกฉันอยู่หรือเปล่า เมื่อกี้ฉันอุตส่าห์ให้คุณได้ชิมความหวานไปแล้วนะ?” จ้าวลี่ผิงฟังถึงตรงนี้ก็รู้สึกผิดหวัง ทั้งยังสงสัยขึ้นมาอย่างมาก
เฉินฮวนเบ้ปากแล้วลุกขึ้นยืน “ไม่อย่างนั้นคุณกลับไปคลำต่อเหมือนเดิมดีไหม เราสองคนจะได้ไม่ติดค้างอะไรกัน”
จ้าวลี่ผิงกำหมัดแน่น ทำท่าจะต่อยคน “มันจะเหมือนกันได้ยังไง อย่าเปลี่ยนเรื่อง ตอบคำถามฉันมา”
เฉินฮวนส่ายหน้าไปมา “ฉันไม่ได้หลอกคุณจริง ๆ”
“วิธีการรักษาของแพทย์แผนจีนมีสารพัดรูปแบบ หากจะนับกันจริง ๆ ก็นับไม่ถ้วน”
“การขูดแผนถือเป็นภูมิปัญญาดั้งเดิมที่สืบทอดกันมายาวนาน คุณอย่าดูถูกเชียว”
“ไม่เชื่อหรือ? ถ้าอย่างนั้นฉันจะแสดงฝีมือให้ดูเดี๋ยวนี้ จะได้รู้ว่าอาชีพไม่มีสูงต่ำ ความสามารถไม่มีขีดจำกัดเป็นอย่างไร”
จ้าวลี่ผิงยังคงมีสีหน้าสงสัย “คุณนี่พูดเป็นคำคล้องจองได้ทุกประโยคเลยนะ ทำไมไม่ไปสอบปริญญาโทล่ะ?”
แม้จะยังสงสัยอยู่ แต่จ้าวลี่ผิงก็รีบกลับเข้าไปในห้องอีกห้องหนึ่ง แล้วหยิบกล่องไม้ใบเล็กออกมา
ข้างในมีแต่เครื่องมือทำมาหากินของเธอ
เฉินฮวนชะโงกดูข้างใน เห็นว่ามีของอยู่ไม่น้อยเลย
ที่สะดุดตาที่สุดคือขวดแก้วสำหรับขูดแผน แอลกอฮอล์ สำลีก้อน แหนบ และของอื่น ๆ
นอกจากนี้ยังมีอุปกรณ์สำหรับขูดเส้น รวมถึงเครื่องหอมด้วย
“มีเข็มเงินด้วยหรือ?” เฉินฮวนเห็นประกายสีเงินเล็ก ๆ โผล่อยู่ตรงมุมกล่อง