บทที่ 31 เริ่มสร้างตัวได้ไม่ทันไร ก็เจออุปสรรคเสียแล้ว
“ไอ้เวรนี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” ทันทีที่เฉินฮวนเห็นจ้าวต้าซาน เขาก็รู้เลยว่าต้องไม่มีเรื่องดีแน่
เป็นอย่างที่คิด จ้าวต้าซานจ้องรถสามล้อเพื่อการเกษตรของเฉินฮวน รวมถึงถังพลาสติกใบใหญ่
หลังจากมองอยู่สองครั้งก็ถามเสียงเย็นว่า “แกจะทำอะไร?”
เฉินฮวนปรายตามองเขา “ฉันจะทำอะไร ยังต้องรายงานไอ้หลานอย่างแกด้วยหรือ?”
“แกเป็นใครกัน?”
จ้าวต้าซานโกรธจนตาแดงก่ำ “เฉินฮวน อย่าได้ใจให้มันมากนัก!”
“ฟ้าเกรี้ยวกราดย่อมมีฝน คนเกรี้ยวกราดย่อมมีภัย เคยได้ยินไหม?”
เฉินฮวนเบ้ปาก “แล้วแกจะทำไม?”
“จะเข้ามาลองมือกับฉันสักสองสามกระบวนไหม? คราวนี้อยากขาหัก หรืออยากให้หักตรงไหนอีกล่ะ?”
แขนของจ้าวต้าซานยังคล้องผ้าพันแผลอยู่เลย เป็นผลจากตอนที่ถูกเฉินฮวนอัดคราวก่อน
เมื่อก่อนถ้าวัดกันเรื่องกำลัง เขาถือว่าเป็นคนเก่งที่สุดคนหนึ่งในหมู่บ้านนี้
แต่กลับถูกเฉินฮวนจัดการจนเหมือนลูกไก่ตัวน้อย ไม่มีแรงแม้แต่จะตอบโต้
ตอนนี้เขาย่อมไม่กล้าใช้กำลังกับเฉินฮวนอีก
เขาเพียงหยิบโทรศัพท์ออกมากดหมายเลขชุดหนึ่ง แล้วตะโกนอย่างเดือดดาลว่า “รีบพาคนมา! ไอ้เฉินฮวนมันมาขโมยปลาของพวกเรา!”
พอได้ยินอย่างนั้น ใจเฉินฮวนก็กระตุกวูบ
เขาสังหรณ์ว่ากิจการจับปลาของตัวเองคงต้องประกาศปิดฉากเสียแล้ว
ก่อนหน้านี้เขาเคยถูกเตือนว่าแม่น้ำนอกหมู่บ้านเป็นของตระกูลจ้าว
นี่อย่างไร เขายังไม่ทันได้เริ่มจับปลา ไอ้จ้าวต้าซานเวรนั่นก็มาเล่นงานเสียแล้ว