บทที่ 12 น้องชายคนนี้เป็นคนจริงจังนะ
เฉินฮวนมองใบหน้างดงามของอีกฝ่าย แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “ผู้ชายจริงจังคนไหนเห็นคุณแล้วไม่หวั่นไหวบ้างล่ะ รวมถึงฉันด้วย”
“แต่เมื่อกี้คุณพูดแบบนั้นทำร้ายจิตใจฉันจริง ๆ นะ ฉันเห็นคุณปฏิบัติกับฉันอย่างอบอุ่น แถมยังอดทน เลยคิดว่าจะตอบแทนคุณสักหน่อย”
“ถ้าคุณไม่เชื่อก็ช่างเถอะ”
คำพูดชุดนี้ทำเอาพี่สาวคนสวยไปไม่เป็น
เธอหน้าแดงด้วยความกระอักกระอ่วน รีบตอบว่า “ฉันล้อเล่นกับคุณน่ะ คุณอยากจับฉัน ไม่สิ คุณอยากนวดให้ฉันใช่ไหม เชิญเลย”
“ถ้านวดดี ฉันจะลดราคาโทรศัพท์ให้คุณ”
จากนั้นเธอก็เดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ ไปนั่งบนเก้าอี้กลมข้าง ๆ แล้วหันหลังให้เฉินฮวน เชิดอกขึ้น
เฉินฮวนยืนอยู่ตรงนั้น ไม่จำเป็นต้องจงใจมองเลยด้วยซ้ำ แค่ไล่สายตาผ่านช่องว่างตรงขอบสายเดี่ยว ก็เห็นความงามที่พี่สาวคนนี้ซ่อนไว้แล้ว
เธอผอมเพรียวเกินไป เลยดูมีทรวดทรงไม่อวบอิ่มนัก
แต่แค่เฉินฮวนเหลือบมองครั้งเดียวก็เริ่มใจลอยว้าวุ่นขึ้นมาแล้ว
“ใจเย็นไว้ อย่าทำตัวเหมือนเด็กบ้านนอกที่ไม่เคยเห็นโลก” เฉินฮวนขมวดคิ้ว พึมพำเสียงเบา
พี่สาวหันหน้ามามอง “คุณพูดว่าอะไรนะ ไข่อะไร แตงอะไร?”
“ไม่มีอะไร ผมจะเริ่มแล้ว คุณผ่อนคลายไว้นะ” เฉินฮวนประคองใบหน้าสวยของอีกฝ่ายเบา ๆ ให้หันกลับไป
จากนั้นเขาก็ขยับข้อนิ้ว แล้วโคจรพลังลมปราณแท้ในร่างให้มารวมอยู่ที่ปลายนิ้ว ก่อนจะนวดจุดบริเวณใกล้กระดูกสันหลังส่วนคอของเธอ ทั้งหนักบ้างเบาบ้าง