บทที่ 32 คุณมีแผนจางเหลียง ฉันก็มีบันไดข้ามกำแพง
ทั้งลานเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าเอ่ยแซวอีกแม้แต่ครึ่งคำ
เดิมทีเฉินฮวนตั้งใจจะขี่รถกลับไปก่อน
ถึงอย่างไรอยู่ที่นี่ก็จับปลาไม่ได้ มีแต่จะยิ่งโมโหเดือดดาลเปล่า ๆ
ถ้าหากอดใจไม่ไหวจนลงมือทำร้ายคนให้ถึงตายขึ้นมา ก็ไม่คุ้มกันเลยจริง ๆ
เมื่อเห็นว่าเขาดูท่าจะไป จ้าวต้าซานก็เริ่มพูดจาเหน็บแนมอีก “จะกลับแล้วเหรอ จับปลาไม่ได้จนท้องเสียเลยหรือไง”
“อย่ามาหาว่าคนหมู่บ้านเหอฮวาไม่เหลือทางรอดให้คุณ ถ้าอยากจับปลาก็เดินขึ้นไปทางต้นน้ำสิ”
“ตรงนั้นเป็นเขตของหมู่บ้านอื่น ไม่มีใครมายุ่งหรอก”
คำพูดของจ้าวต้าซานทำให้เฉินฮวนหยุดฝีเท้า
เขาขมวดคิ้ว มองไปทางต้นน้ำของลำธาร
ลำน้ำของหมู่บ้านเหอฮวาก็มีเขตแดนของมัน กล่าวคือเมื่อพ้นแนวหมู่บ้านออกไปแล้ว ตามหลักก็ไม่ถือว่าเป็นของหมู่บ้านอีก
เพียงแต่บริเวณนั้นมีภูมิประเทศค่อนข้างสูง ทำให้มีช่วงหนึ่งที่น้ำตื้นมาก ลึกเพียงประมาณสิบกว่าเซนติเมตร
แม้จะไม่ถึงกับแห้งขอด แต่ก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีปลา
อย่างมากก็มีแค่ลูกปลาตัวเล็กเท่านิ้วมือ
ที่นั่นไม่มีทางมีปลาดำ ยิ่งไม่มีปลาดำที่เอาไปขายได้เงิน
แต่หลังจากเฉินฮวนพินิจดูอย่างละเอียดแล้ว เขาก็เปิดสวิตช์รถสามล้อการเกษตรทันที กระแทกคันเร่งจนสุด หมุนรถกลับทิศแล้วพุ่งไปทางต้นน้ำ
เขาจงใจขับเฉียดผ่านข้างจ้าวต้าซานกับพวกมันด้วย ทำเอาทุกคนตกใจจนยกมือกุมหัววิ่งหนีกันอลหม่าน ล้มกลิ้งไปกองกับพื้น