บทที่ 33 ปลาดำจับได้เต็มกระบุง
เฉินฮวนเหยียบคันเร่ง รถพุ่งทะยานกลับบ้านอย่างรวดเร็ว
“เอ๊ะ ทำไมจับปลาได้เยอะขนาดนี้”
“นี่แกกวาดปลาทั้งแม่น้ำมาเลยหรือไง” จ้าวลี่ผิงเห็นเฉินฮวนยกถังพลาสติกลงจากรถ ก็ถึงกับตาค้าง
“ในแม่น้ำยังมีอีกตั้งเยอะ จับได้อีกหลายรอบเลย” เฉินฮวนตอบด้วยรอยยิ้ม
“แกนี่กล้าจริง ๆ บอกแล้วไงว่าปลาในแม่น้ำนั่นเป็นของตระกูลจ้าว แกจับไปครั้งหนึ่งแล้วยังไม่พอ จะจับอีกเหรอ”
“ไม่กลัวพวกเขาเอาคืนหรือไง” จ้าวลี่ผิงพูดเสียงเบา
“ไม่กลัวหรอก เมื่อกี้ฉันจับต่อหน้าพวกเขาเลยนะ”
“แต่ละคนให้ความร่วมมือดีจะตาย ไม่มีใครห้ามฉันสักคน” เฉินฮวนยังคงยิ้ม
“เป็นไปได้ยังไง” จ้าวลี่ผิงไม่ค่อยอยากเชื่อ
แต่เมื่อนึกถึงความเปลี่ยนแปลงของเฉินฮวนในช่วงสองวันที่ผ่านมา เธอก็เหมือนจะเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้าง
เฉินฮวนรีบนำปลาดำตัวใหญ่ที่จับมาได้ไปแบ่งใส่โอ่งน้ำกับอ่างล้างหน้าปูนซีเมนต์ เพื่อป้องกันไม่ให้ปลาอยู่รวมกันแน่นเกินไปจนขาดออกซิเจน
จากนั้นก็ใส่เศษหยกทองที่หักเป็นชิ้นเล็ก ๆ ลงในน้ำแต่ละที่ตามสัดส่วนที่กำหนด
เป็นไปตามคาด ปลาดำพวกนั้นเริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง พ่นฟองที่มีเมือกและสิ่งสกปรกออกมาไม่หยุด เนื้อของพวกมันเริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างพลิกฟ้าพลิกดิน
“ถ้าคิดตามน้ำหนักสองร้อยชั่ง เงินก้อนนี้ก็ไม่น้อยเลยนะ”
“แต่คงใช้ราคาตอนเช้านี้ไม่ได้แล้ว ราคาจะขึ้นเท่าไรก็ต้องดูสถานการณ์ไปก่อน” เฉินฮวนคำนวณรายได้ที่อาจจะได้
ตอนนี้เขามีความสามารถหาเงินแล้วก็จริง แต่ในใจก็ยังไม่สบายเท่าไร