บทที่ 27 ขอบอกอีกครั้ง ฉันเป็นคนจริงจัง
เฉินฮวนกลอกตาใส่จินต้าเฉิง “พูดบ้าอะไรของแก?”
“ฉันไปเป็นปลาตายตั้งแต่เมื่อไหร่?”
จินต้าเฉิงรีบอธิบาย “เพื่อน อย่าเข้าใจผิดสิ ผมหมายถึงคุณนายสาวคนนั้นต้องมีใจให้คุณแน่ๆ”
“ไม่รู้เมื่อกี้ตอนอยู่ข้างใน คุณทำอะไรถึงทำให้เธอสุขสม พอกลับไปคว้าโอกาสไว้ให้ดี บางทีอาจได้เรื่องนั้นก็ได้...”
จินต้าเฉิงขยิบตาพลางทำหน้าทะเล้น ดูสกปรกอย่างยิ่ง
เฉินฮวนเข้าใจดีว่า ‘เรื่องนั้น’ หมายถึงอะไร
แต่ก็ยังตอบกลับไปด้วยความสงสัย “ขอพูดให้ชัดก่อน ฉันเป็นคนจริงจัง ไม่ไร้ยางอายเหมือนแกที่คิดจะอาศัยผู้หญิงไต่เต้าเพื่อเปลี่ยนชีวิต”
“อีกอย่าง คุณนายสาวคนนั้นก็มีสามีแล้วไม่ใช่หรือ ลูกสาวก็คลอดแล้ว ยังคิดจะทำเรื่องเหลวไหลอะไรอีก?”
จินต้าเฉิงจุปาก “เพื่อน ดูก็รู้ว่าคุณยังหนุ่ม เรื่องสังคมยังไม่ค่อยเข้าใจ”
“ผมบอกแล้วไง ผู้ชายใส่สูทเมื่อกี้ก็แค่หนุ่มหน้าขาว เดิมทีก็หากินอยู่แถวเมืองของเรานี่แหละ ไม่รู้ยังไงถึงได้เกาะเศรษฐีนี”
“ลูกสาวของคุณนายสาวไม่ได้เกิดกับเขา เรื่องนี้ผมรู้แน่ชัด ไม่มีทางผิด”
เฉินฮวนเลิกคิ้ว “แกเป็นพ่อเด็กหรือไง?”
จินต้าเฉิงขมวดคิ้ว “พูดเล่นน่า ผมมีความคิดก็จริง แต่ไม่มีความสามารถแบบนั้นหรอก”
“พูดตรงๆ ผู้ชายคนนั้นก็เป็นแค่ของเล่น ไม่แน่ว่าวันไหนก็ถูกถีบทิ้ง”
“ผมค่อนข้างเห็นแววคุณนะ ถ้าต่อไปได้เกาะเศรษฐีนีจนร่ำรวยขึ้นมา ก็อย่าลืมช่วยเหลือเพื่อนอย่างผมบ้างล่ะ”
เฉินฮวนโบกมือ ขี้เกียจคุยเรื่องพวกนี้กับเขาต่อ