บทที่ 14 คุณหนูจอมเอาแต่ใจแห่งบ้านผู้ใหญ่บ้าน
“ใครอยู่ตรงนั้น!” เฉินฮวนเบิกตาจ้อง ยกมือชี้ไปข้างหน้าด้วยความโมโห
สัญชาตญาณบอกเขาว่าคนที่ซ่อนอยู่ตรงนั้นน่าจะเป็นพวกของจ้าวซือหมิง คิดจะลอบเล่นงานเขา
ดวงตาคู่นั้นขยับตำแหน่งทันที ดูเหมือนพยายามซ่อนตัว แต่กลับซุ่มซ่ามจนเกิดเสียงขึ้นมา
“ไอ้สารเลว แอบซ่อนตัวคิดจะลอบทำร้ายฉันหรือไง?”
“ถ้าไม่ออกมา ฉันจะเข้าไปหาเองแล้วนะ” เฉินฮวนรีบลุยน้ำอ้อมไปอย่างรวดเร็ว
ระหว่างนั้นยังก้มลงหยิบก้อนหินจากลำธารขึ้นมาเป็นอาวุธด้วย
“อย่าเข้ามานะ ไม่มีใครคิดจะทำร้ายคุณ!” ขณะที่เฉินฮวนกำลังจะเห็นหน้าคนตรงหน้า อีกฝ่ายก็เอ่ยปากขึ้นเสียก่อน
“ผู้หญิงเหรอ?” เฉินฮวนชะงักไป
ถูกต้อง เสียงที่พูดเมื่อครู่นี้เป็นเสียงผู้หญิง ฟังดูยังสาวและใสกระจ่าง
เฉินฮวนยังไม่ทันตั้งตัว เท้าก็ยังคงขยับต่อไปอีกสองก้าว ก่อนจะอ้อมไปถึงด้านข้างพงหญ้า
แล้วก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งยองอยู่ในน้ำจริง ๆ
เมื่อสบตากัน เฉินฮวนก็รู้สึกว่าใบหน้าของอีกฝ่ายคุ้นตาอยู่บ้าง เพียงแต่นึกไม่ออกในทันที
หญิงสาวยกมือขึ้นปิดหน้าแล้วร้องเสียงดัง “เฉินฮวน! นายมันหน้าด้านจริง ๆ ทำไมถึงแก้ผ้าอยู่แบบนั้น รีบไปให้พ้นเลย!”
เฉินฮวนเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองไม่ได้สวมเสื้อผ้า จึงรีบดึงใบบัวข้างตัวมาปิดส่วนสำคัญ
จากนั้นเขาก็นึกออกว่าคนตรงหน้าคือใคร “จ้าวจิงจิง ลูกสาวของจ้าวซือหมิงนี่เอง!”
ถ้าตอนนี้เขาเจอคนอื่น เฉินฮวนคงกล่าวขอโทษสักคำแล้วรีบหลบไป