บทที่ 15 ตกลงใครกันแน่ที่ลามก
จ้าวจิงจิงตกใจจนพูดจาสับสน พยายามอย่างสุดกำลังที่จะยันตัวลุกขึ้นหนี
แต่ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ข้อเท้าทำให้เธอแทบหมดสติไปในทันที สุดท้ายจึงได้แต่หมดแรงนอนลงไปอีกครั้ง
เธอมองเฉินฮวนที่ยิ้มกริ่มพลางย่อตัวลงนั่งข้าง ๆ อย่างทำอะไรไม่ได้
“คุณว่าใครลามกนะ?” เฉินฮวนขมวดคิ้วถาม
จ้าวจิงจิงขยับปาก แต่สุดท้ายก็ฝืนใจไม่กล้าส่งเสียง
ที่นี่เป็นป่ารกร้าง ห่างไกลผู้คน รอบข้างไม่มีใครสักคน เสื้อผ้าที่เธอสวมก็เรียบง่ายบางเบา แถมยังขยับตัวไม่ได้อีก
ถ้าเผลอทำให้เฉินฮวนที่เกลียดคนตระกูลจ้าวคนนี้โมโหขึ้นมา ผลที่จะตามมาคงเกินกว่าจะจินตนาการได้
“ไม่ต้องกลัว ฉันไม่ได้สนใจร่างกายคุณหรอก” เฉินฮวนกวาดตามองเรียวขาของจ้าวจิงจิงตั้งแต่บนลงล่าง
จ้าวจิงจิงเพิ่งจะโล่งใจขึ้นมานิดหน่อย ก็ได้ยินเขาพูดต่อว่า “แต่ฉันต้องใช้คุณทดลองอะไรสักหน่อย หวังว่าคุณจะให้ความร่วมมือ ไม่นานหรอก”
จ้าวจิงจิงแทบจะเสียสติ “คุณตกลงคิดจะทำอะไรกันแน่ ฉันก็ยอมรับผิดกับคุณแล้ว ยังไม่พออีกหรือ?”
“เมื่อก่อนที่ฉันไปหาอันธพาลนอกโรงเรียนมาซ้อมคุณ ก็เพราะผลการเรียนของคุณดีเกินไป ฉันเลยอิจฉานิดหน่อย”
“อีกอย่าง ฉันเคยตั้งใจจะเข้าหาคุณ แต่ใครใช้ให้คุณปฏิเสธฉันล่ะ?”
เฉินฮวนถึงกับนิ่งอึ้ง “อะไรนะ?”
“เมื่อกี้ฉันฟังไม่ชัด พูดอีกทีสิ”
จ้าวจิงจิงหน้าแดง “ฉันบอกว่าตอนเรียนมัธยมปลายในตัวอำเภอ ฉันรู้สึกดีกับคุณ แต่คุณกลับทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น”