บทที่ 21 ฉันนี่มันชั่วจริง ๆ
“เฉินฮวน คุณ...” พอจ้าวลี่ผิงได้ยิน ใบหน้าก็แดงก่ำทันที
เธอก้มหน้าลง มือบิดชายเสื้อไปมาอย่างกระมิดกระเมี้ยน
เฉินฮวนคิดว่าล้อเล่นกันพอหอมปากหอมคอแล้ว
แต่แล้วในวินาทีถัดมา จ้าวลี่ผิงกลับเงยหน้าขึ้นกะทันหัน ราวกับรวบรวมความกล้าจนเต็มเปี่ยมแล้วพูดว่า “ได้ แล้วเมื่อไรล่ะ?”
“อะ...อะไรนะ เมื่อไร?”
“คุณยอมจริง ๆ เหรอ?” เฉินฮวนทำสีหน้าเกินจริง
จ้าวลี่ผิงหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม เธอค้อนเขาทีหนึ่ง “ถ้าคุณกล้าบอกว่าเมื่อกี้แค่แกล้งฉัน ฉันจะกัดคุณให้ตายเลย”
เฉินฮวนไม่รู้จะพูดอะไรดี
“เป็นลูกผู้ชายต้องรักษาคำพูด ห้ามกลับคำนะ” จ้าวลี่ผิงไล่ต้อนเขาไม่หยุด
เฉินฮวนเลียริมฝีปาก “รักษาคำพูดสิ แต่ต้องรอสักสองวัน”
จ้าวลี่ผิงหัวเราะขึ้นมาทันที “ทำไมต้องรอสองวันล่ะ ช่วงนี้ไม่สะดวกหรือไง อย่าบอกนะว่าประจำเดือนมา?”
“หรือว่าคุณหมดแรงกับคนอื่นไปแล้ว ต้องพักฟื้นสักหน่อย?”
คราวนี้จ้าวลี่ผิงกลับเป็นฝ่ายหยอกเขาเสียเอง
เฉินฮวนเลิกคิ้ว “ฉันต้องทดสอบคุณดูก่อน ไม่รู้ว่าคุณจะเหมาะกับเรื่องนี้หรือเปล่า ถ้าสอนไม่เป็นขึ้นมาจะไม่เท่ากับว่าฉันเสียเปรียบเปล่า ๆ หรือไง?”
“เอาละ เวลาก็ไม่เช้าแล้ว รีบกลับไปเถอะ ฉันยังมีธุระต้องไปทำอีก”
“เรื่องความปลอดภัยไม่ต้องห่วง ตอนนี้จ้าวซือหมิงกับพวกเขายังต้องพึ่งฉันอยู่ ในระยะนี้พวกเขาไม่กล้าลงมือกับคุณอีกหรอก”
จ้าวลี่ผิงถามด้วยความสงสัย “ใบสั่งยาที่คุณให้จ้าวต้าจู้ใช้ได้ผลจริงเหรอ คุณเกลียดเขาขนาดนั้น ยังยอมช่วยเขาอีกหรือ?”
เฉินฮวนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ โน้มตัวเข้าไปใกล้หูของจ้าวลี่ผิง แล้วกระซิบว่า “ถ้าเขาไม่กินยาที่ฉันสั่ง บางทีอาการอาจจะดีขึ้นก็ได้”