บทที่ 22 ผลอัศจรรย์ของหยกทอง
เฉินฮวนหยิบหยกทองออกมาอีกหนึ่งเม็ด แล้วโยนเข้าปาก
ความรู้สึกหลังกลืนลงไปเหมือนกับครั้งก่อนทุกประการ
น่าเสียดายที่ประสิทธิผลกลับลดลงไปมาก
รู้สึกได้เพียงราวหนึ่งในสิบของครั้งแรก หรืออาจน้อยกว่านั้นเสียอีก
เฉินฮวนเข้าใจทันที “ที่ได้ผลชัดเจนขนาดนั้น เป็นเพราะพื้นฐานร่างกายของฉันอ่อนแอเกินไปตั้งแต่แรก”
“ตอนนี้ยาระดับนี้แทบไม่มีพื้นที่ให้พัฒนาแล้ว”
“ช่างน่าเสียดายที่อุตส่าห์คาดหวังไปตั้งมาก...”
เขารีบค้นหาความทรงจำจากมรดกสืบทอด เพื่อหายาชนิดอื่นที่ช่วยปรับปรุงสภาพร่างกาย
มียาให้เลือกไม่น้อย แต่ยิ่งระดับสูงขึ้น ส่วนผสมที่ต้องใช้ก็ยิ่งหลากหลายจนเฉินฮวนอดสงสัยไม่ได้ว่า บนโลกนี้จะหาของเหล่านั้นได้จริงหรือไม่
“เอาไว้แค่นี้ก่อนแล้วกัน”
“อย่างน้อยตอนนี้เส้นลมปราณก็ไหลเวียนสะดวกแล้ว ต่อไปก็ฝึกให้ขยันขึ้น หาโอกาสรักษาคนให้มากขึ้น การใช้พลังลมปราณแท้ทะลวงจุดอุดตันก็นับเป็นอีกวิธีหนึ่ง”
เฉินฮวนเก็บหยกทองที่เหลือไว้
ตอนนั้นเองเขาสังเกตเห็นว่า เพราะสิ่งสกปรกในร่างกายถูกขับออกทางรูขุมขน ผิวทั่วทั้งตัวจึงเหมือนเคลือบไว้ด้วยเมือกเหนียวที่มีกลิ่นเหม็น
ทั้งเหม็นทั้งเหนอะหนะไม่สบายตัว
เขาตั้งใจจะไปอาบน้ำ
เมื่อเข้าไปในห้องอาบน้ำ เขาก็คว้ากระบวยพลาสติกที่วางอยู่ข้าง ๆ แล้วตักน้ำจากถังราดลงบนศีรษะไม่หยุด
พอล้างตัวไปหนึ่งรอบ ก็รู้สึกสดชื่นสบายขึ้นทันที
ขณะที่กำลังอาบน้ำอย่างเพลิดเพลิน ประตูห้องอาบน้ำก็เปิดออกเบา ๆ
จากนั้นเงาร่างหนึ่งก็แวบเข้ามา
“ชุนหลาน?” เฉินฮวนทั้งตกใจทั้งดีใจ