บทที่ 8 ดาบสองคม
“ซุนไป๋ลู่ เธอคิดจะทำอะไร” เฉินฮวนมองหญิงสาวตรงหน้า ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าขาวผ่องแต้มสีแดงระเรื่อ คิ้วขมวดเล็กน้อย
“เธอคิดว่าฉันจะทำอะไรล่ะ เมื่อกี้เธอทำอะไรลงไป” ซุนไป๋ลู่ขยับเข้ามาใกล้อีกครึ่งก้าว
ทรวงอกอวบอิ่มแทบจะแตะอกของเฉินฮวน
เพลิงราคะพลันพุ่งวาบขึ้นมาในอกเฉินฮวน เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมตอนนี้ถึงได้มีอารมณ์รุนแรงขนาดนี้
“คงเป็นเพราะตำราวิชานั่นแหละ ตื่นเต้นเกินไปหน่อย” เฉินฮวนพึมพำเสียงเบา
“ฉันถามเธออยู่นะ ยังคิดจะแกล้งโง่อีกหรือไง” ซุนไป๋ลู่ยกแขนขึ้น ตั้งใจจะตบหน้าเฉินฮวนสักฉาด
แม้เฉินฮวนจะใจลอยอยู่บ้าง แต่ร่างกายกลับตอบสนองราวกับเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติ เขายกมือคว้าข้อมือของซุนไป๋ลู่ไว้ทันที
ผิวเนียนนุ่มลื่นมือ สมกับเป็นหนึ่งในสาวงามไม่กี่คนของหมู่บ้านเหอฮวา แม้แต่มือยังสวยถึงเพียงนี้
ที่ปลายเล็บซึ่งตัดแต่งเรียบร้อย ดูเหมือนจะยังมีเศษเนื้อหนังติดอยู่เล็กน้อย
เฉินฮวนนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ถึงเพิ่งรู้สึกว่าหลังของตัวเองคงถูกข่วนจนเป็นรอยไปทั่วแล้ว
“เธอนี่มันสาวเจ้าสำราญจริง ๆ” เฉินฮวนพึมพำอีกครั้ง
“รีบปล่อยฉันนะ ไอ้คนลามก เธอว่าใครสำส่อน”
“เธอมันหน้าด้านที่สุด เรื่องวันนี้เธอต้องให้คำตอบฉัน ไม่อย่างนั้นอย่าคิดว่าจะหนีไปไหนได้!”
“ฉันไม่ใช่คนตระกูลจ้าวที่หลอกง่ายหรอกนะ!” ซุนไป๋ลู่ทั้งอับอายทั้งโมโห พยายามดิ้นสุดแรง แต่ก็หลุดไม่ออก
เฉินฮวนแค่นเสียงเย็นชา “เธอก็ไม่ได้เป็นคนดีอะไรนักหรอก ไม่ต่างจากพวกแซ่จ้าว สันดานเดียวกันทั้งนั้น”
“ถ้าเธอไม่พยายามยั่วยวนแล้วใส่ร้ายฉัน เรื่องจะลงเอยแบบนี้ไหม”