บทที่ 7 ฉันคือหมอเทวดา ฉันนี่แหละเจ๋ง
จ้าวต้าซานไม่มีทางเชื่อคำพูดของเฉินฮวนได้ไม่ว่าอย่างไร
อยู่หมู่บ้านเดียวกัน ทุกวันก็เจอกันไปมา ใครจะไม่รู้ไส้รู้พุงกันเล่า?
ไอ้หนุ่มนี่ตั้งแต่ไปทำงานที่เหมืองถ่านดำแล้วถูกหินถล่มใส่จนสมองเพี้ยน ชีวิตในหมู่บ้านก็ยังแย่ยิ่งกว่าหมาเสียอีก แล้วจะไปมีตำรับยาลับอะไรได้อย่างไร?
แต่จ้าวซือหมิงกลับเริ่มคิดคล้อยตาม
จ้าวต้าจู้เป็นลูกชายคนเล็กของเขา และเป็นคนที่เขารักเอ็นดูที่สุด
จู่ ๆ ไอ้หนุ่มนี่ก็ถูกทำให้พิการตรงนั้น จ้าวซือหมิงจึงทั้งเดือดดาลและเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง
หากมีความหวังแม้เพียงน้อยนิดว่าจะรักษาให้เขากลับมาเป็นปกติได้ ในฐานะพ่อ จ้าวซือหมิงก็ต้องคิดพิจารณาให้ดี
เขาตบไหล่จ้าวต้าซาน “อย่าเพิ่งใจร้อน”
“ไป พาคนไปสักสองสามคน พาเจ้าสามมา”
แม้จ้าวต้าซานจะไม่สบอารมณ์ แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่ง
เขาถลึงตาใส่เฉินฮวนอย่างเกรี้ยวกราด ก่อนพาคนสองสามคนวิ่งออกไป
ไม่นานนัก พวกเขาก็ใช้บานประตูหามจ้าวต้าจู้ที่เปลือยท่อนล่างและมีผ้าปูเตียงคลุมอยู่เข้ามา
ตอนนี้จ้าวต้าจู้มีสภาพราวกับอยากตายให้รู้แล้วรู้รอด
ตรงจุดสำคัญของเขาไร้ความรู้สึกไปโดยสิ้นเชิง ไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด
แต่ความรู้สึกไร้ความรู้สึกเช่นนี้เองที่ทำให้เขาหมดอาลัยตายอยาก
เมื่อจ้าวซือหมิงเห็นสภาพนั้น ในใจก็ทั้งสงสารและโกรธแค้นอย่างยิ่ง
เขาแทบอยากจะถลกหนังเฉินฮวน ตัวการต้นเรื่อง ด้วยมือตัวเอง
แต่ถึงตอนนี้ก็ยังต้องข่มโทสะเอาไว้ เขาถามเสียงเย็นว่า “ตำรับยาลับของนายคืออะไร รีบเอาออกมาสิ?”