ทุกคนในตระกูลหวานที่นั่งอยู่รอบโต๊ะต่างชะงักไป—คำพูดแบบนี้จะให้รับต่ออย่างไรดี
หวานเหวินยิ้ม
ประโยคที่เขาพูดว่า “พวกเราไม่อนุญาตให้ดื่มเหล้า” แทงใจเธอเข้าอย่างจัง แค่ข้อนี้ข้อเดียว เธอก็ปฏิเสธไม่ลงแล้ว
ชาติก่อน เกา ฉางหลินพอดื่มเหล้าก็คลุ้มคลั่งทุกครั้ง เธอเกลียดผู้ชายที่ดื่มเหล้าทุกคน โดยเฉพาะพวกที่อาศัยฤทธิ์เหล้าระบายอารมณ์ใส่คนอื่น
หวานเหวินเห็นคนในครอบครัวมองหน้ากันไปมา มุมปากก็แทบกดรอยยิ้มไว้ไม่อยู่
“ที่ทำการเขตเปิดวันจันทร์” เธอคีบมะระขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ “หนังสือแนะนำต้องรอพรุ่งนี้ถึงจะออกให้ได้”
“สหายกู้ พอได้หนังสือแนะนำแล้วก็มาเลยนะ” ซ่งจือกดมือสามีไว้
เวิน จิ่งหมิงขมวดคิ้วเม้มปาก ก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่น
เขารู้สึกว่าตัวเองในฐานะพ่อยังพูดไม่ทันกี่คำ เรื่องก็ถูกกำหนดไปเรียบร้อยแล้ว
กู้ หมิงเยวี่ยนเข้าใจความกังวลของพ่อแม่ฝ่ายหญิง
แต่เขากังวลว่า หากคืนนั้นหวานเหวินตั้งครรภ์ขึ้นมา... ถึงตอนนั้นคงยุ่งยากจริง ๆ
เพราะฉะนั้นวันนี้ต้องตกลงกันให้เรียบร้อย
“...ได้” เวิน จิ่งหมิงพยักหน้า “แต่ผมมีข้อเรียกร้องข้อหนึ่ง”
เขากระแอมเบา ๆ “พวกคุณไปจดทะเบียนกันได้ แต่ก่อนจะจัดพิธี เรื่องที่ไม่ควรทำ ห้ามทำเด็ดขาด”
“ครับ คุณพ่อ” กู้ หมิงเยวี่ยนตอบอย่างรู้สึกผิดอยู่บ้าง
หวานเหวินหันหลังให้ พยายามกลั้นหัวเราะ
ไหล่ของเธอสั่นเบา ๆ หนึ่งครั้ง
กู้ หมิงเยวี่ยนเหลือบเห็น แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งคำ
เขาค่อย ๆ จิบชาคำนั้นอย่างเชื่องช้า
แสงแดดเดือนสิงหาคมนอกหน้าต่างกำลังดี เสียงจักจั่นดังแว่วมาจากต้นอู่ถงเป็นระลอก