หวานเหวินมองเห็นความลังเลในสายตาของเขา จึงหลับตา "อ๊า—อ๊า—" คลื่นไส้ขึ้นมาจากรากลำคอเป็นระลอก
นางอ่อนแอเกินไปแล้ว เลือดที่เสียไป ฤทธิ์ยา ฝนที่เทลงมา เกือบจะทำให้วิญญาณหลุดออกจากร่าง
กู้ หมิงเยวี่ยนมองหญิงสาวในอ้อมแขนที่หน้าซีด ตัวสั่นเทา สลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้ง แล้วประคองนางเดินไปที่ศาลาในระยะหลายสิบเมตร
เพียงแต่เสื้อเชิ้ตลายดอกไม้บางๆ ของฤดูร้อนที่เปียกชุ่มติดแนบกับร่าง
ก้มหน้าลงก็เห็นสรีระอวบอิ่ม และร่องอกใต้กระดูกไหปลาร้าที่สายตาของเขากวาดผ่านอย่างรีบร้อน
เขารู้สึกคอแห้งผาก จึงฝืนตัวเองให้มองไปทางอื่น
ฝนตกหนักเกินไป สองขาของหวานเหวินแทบจะลากไม่ไหว
กู้ หมิงเยวี่ยนกัดฟัน เอื้อมมือสอดใต้เข่าและเอว อุ้มนางขึ้นมา แล้วก้าวยาวๆ สามก้าวสองก้าววิ่งเข้าไปในศาลา
ศาลาไม่ใหญ่ ทั้งสี่ด้านโล่ง แต่ยังดีที่มีกระเบื้องอยู่ข้างบน
เขาวางหวานเหวินลงบนม้านั่งหิน แล้วถอยไปครึ่งก้าว หอบหายใจเช็ดน้ำฝนบนหน้า
"เธอรออยู่ตรงนี้ ฉันไปหาหมอประจำหมู่บ้าน"
หวานเหวินมองเขาด้วยสายตาล่องลอย ตัวร้อนราวกับถูกไฟเผา
นางกัดริมฝีปากจนเลือดซึม กว่าจะบีบคำพูดออกมาได้ไม่กี่คำ: "คุณมีเมียมีลูกแล้วหรือยัง?"
ศีลธรรมทำให้รู้สึกว่าต่อให้ตายวันนี้ ก็ไม่อยากทำลายครอบครัวของคนอื่น
กู้ หมิงเยวี่ยนมีความคิดคลุมเครืออยู่ในใจ แต่เขายังคงส่ายหน้าโดยไม่รู้ตัว "ไม่มี"
หวานเหวินถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ช่วยฉันด้วย..."
"เธอเป็นอะไรไป?"
"ฉันเป็นเยาวชนที่มาบำเพ็ญประโยชน์..." หวานเหวินหอบหายใจ "ถูกใครบางคนวางยา...มีคนคิดจะข่มขืนฉัน..."
สายฟ้าแลบฟาดลงมา ส่องให้เห็นใบหน้าที่ตึงเครียดของกู้ หมิงเยวี่ยน
เขาเพิ่งจะมองเห็นชัดว่าหญิงสาวคนนี้สวยเกินไป
ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือ คิ้วตาเรียวงดงาม ริมฝีปากถูกกัดจนเลือดไหล
แก้มแดงผิดปกติ รูม่านตาเริ่มพร่า มือทั้งสองกำขอบม้านั่งหินแน่น
บนตัวนางมีกลิ่นคาวเลือดจางๆ
สัญชาตญาณทหาร: "เธอมีบาดแผล?"
"ฉันแทงตัวเอง...ด้วยกรรไกร...เพื่อให้ตัวเองรู้สึกตัว..." หวานเหวินกลืนน้ำลาย ใช้เรี่ยวแรงสุดท้ายตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง: "ช่วยฉันด้วย ฉันไม่ให้เธอรับผิดชอบ..."
มือของกู้ หมิงเยวี่ยนวางบนไหล่นาง ผ่านเสื้อเชิ้ตที่เปียกชุ่ม ความร้อนนั้นทำให้ปลายนิ้วของเขาหดเกร็ง
เขาไม่ใช่หนุ่มน้อยไร้ประสบการณ์
เขารู้ดีว่าหญิงสาวคนนี้ถูกวางยาอะไร และรู้ว่านางต้องการอะไรในตอนนี้
แต่เขารู้ยิ่งกว่านั้น ว่าถ้าทำลงไปตอนนี้ เขาจะต้องเผชิญหน้ากับอะไรในภายหลัง
หวานเหวินมองออก
สีหน้าชายหนุ่มยังคงนิ่งไม่ไหวติง เพียงแต่มือกำไหล่นางแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ผู้ชายคนนี้กำลังอดกลั้น
ชาติก่อนนางเคยอ้อนวอนเกา ฉางหลินให้เลิกตี เคยคุกเข่าลงอ้อนวอน สิ่งที่ได้ตอบแทนกลับมามีเพียงเท้าที่ถีบเข้าที่ซี่โครง
ชาตินี้นางจะไม่อ้อนวอนใครอีก
ในเมื่อเขาตัดสินใจไม่ได้ งั้นนางจะเป็นคนตัดสินใจเอง
นางหลับตา ใช้กำลังที่มีเหลือเพียงเล็กน้อยจับไปที่...
"ฟึ่บ—"
กู้ หมิงเยวี่ยนสูดลมหายใจเย็นเยียบ รูม่านตาหดเกร็ง
เสียงฟ้าร้องนอกศาลาดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วท้องฟ้า กลบเสียงคำรามต่ำๆ ของชายหนุ่มและเสียงครางแผ่วเบาของหญิงสาว
ฝนตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ทั่วทั้งฟ้าดินเหลือเพียงเสียงสีขาวที่ว่างเปล่าสับสน
ผ่านไปเนิ่นนาน...แสงสว่างแรกของวันเริ่มจางๆ ฝนหยุดแล้ว
ฤทธิ์ยาหมดสิ้นไปอย่างสิ้นเชิง หวานเหวินกลับมารู้สึกตัวทันที
เมื่อเห็นชายหนุ่มร่างสูงแข็งแรงที่นอนอยู่ข้างๆ ภาพความโกลาหลเมื่อคืนก็หลั่งไหลเข้ามาในหัว
นางกลัวว่าป้าหูกับคนอื่นๆ จะตามหามาเจอ ไม่ทันได้อาย รีบเอื้อมมือไปเขย่าชายหนุ่มข้างกาย: "ตื่นเร็ว ตื่นเร็ว!"
กู้ หมิงเยวี่ยนยกมือขึ้นกุมขมับ สีหน้าเคร่งขรึม
เขารู้ดี เมื่อคืนสุดท้ายก็ไม่สามารถรักษาเส้นแบ่งสุดท้ายไว้ได้
ทหารทำอะไรต้องตรงไปตรงมา กล้าทำกล้ารับ เรื่องเกิดขึ้นแล้วเขาไม่เคยคิดจะหลบเลี่ยง
เขาลุกขึ้นนั่ง เก็บเสื้อผ้าอย่างเงียบๆ
สายตาสบกัน
ความสงบนิ่งของหวานเหวินทำให้เขาประหลาดใจ
นางไม่ร้องไห้ ไม่หลบหน้า แต่งตัวอย่างสงบ
นางเพียงแค่ค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง แผลที่ต้นขาผ่านคืนหนึ่งกลายเป็นสะเก็ดสีแดงเข้มแข็งตัว
กระดุมเสื้อเชิ้ตหลุดไปสองเม็ด นางใช้มือซ้ายจับชายเสื้อไว้ ใบหน้าไร้ความรู้สึก
กู้ หมิงเยวี่ยนหยิบเสื้อทหารครึ่งแห้งจากกระเป๋าส่งให้นาง สายตาหลบเลี่ยงร่างกายของนาง
"ใส่สิ"
หวานเหวินรับมาแล้วค่อยๆ สวมใส่
เสื้อทหารใหญ่เกินไป แขนเสื้อยาวเกินครึ่งหนึ่ง นางต้องม้วนสองรอบจึงจะเห็นนิ้วมือ
จากนั้นนางก็นั่งอยู่อย่างนั้น มือกอดคอเสื้อไว้ มองแสงอรุณนอกศาลาอย่างสงบ
กู้ หมิงเยวี่ยนเงียบไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยปาก: "เธอ...ชื่ออะไร?"
"หวานเหวิน เยาวชนคนสุดท้ายของหมู่บ้านชิ่งอัน เหลืออีกสิบวันจะกลับเมือง"
นางเล่าเรื่องเมื่อคืนให้ฟังอย่างสั้นๆ
เลขาธิการใหญ่ประจำตำบล ป้าหู ซุน จื้อเฉียง ยาที่ถูกวางยา...
น้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึก ราวกับกำลังเล่าเรื่องของคนอื่น
กู้ หมิงเยวี่ยนยิ่งฟังคิ้วยิ่งขมวด: "แจ้งความไหม?"
"จะมีประโยชน์อะไร" หวานเหวินกระตุกมุมปาก "ซุน จื้อเฉียงเป็นหลานชายของเลขาธิการ หัวหน้าสถานีตำรวจเป็นน้องเขยของเลขาธิการ แล้วทั้งหมู่บ้านก็จะรู้ว่าฉันจงใจยั่วยวนเขาเพื่อจะได้กลับเมือง?"
นางพูดจบก็หยุดไปครู่หนึ่ง ชาติก่อนก็ไม่ใช่แบบนี้หรอกหรือ
กู้ หมิงเยวี่ยนมองนางแวบหนึ่ง ไม่ได้ซักถามต่อ
หวานเหวินเงยหน้ามองเขา สายตามีความสงบนิ่งที่ไม่เข้ากับวัยอย่างยิ่ง: "คุณไม่ต้องกังวล ฉันจะไม่ให้คุณรับผิดชอบ ขอบคุณที่ช่วยฉัน"
กู้ หมิงเยวี่ยนอ้าปาก อยากพูดอะไรแต่ก็กลืนลงคอ
จากทิศทางปากหมู่บ้านที่อยู่ไกลออกไปมีเสียงเรียกที่คลุมเครือลอยมา ทอดยาวเป็นระยะ เหมือนมีใครกำลังเรียกชื่อใครบางคน
สีหน้าหวานเหวินเปลี่ยนไป รีบลุกขึ้นยืน ผลักเขาแรงๆ: "คุณรีบไปเถอะ! อย่าให้พวกเขาเห็นคุณ!"
กู้ หมิงเยวี่ยนถูกผลักจนตะลึงไปครู่หนึ่ง
เขายืนขึ้น สูงกว่านางหนึ่งหัว ก้มมองนางที่รีบร้อนผลักเขาออกนอกศาลา
แสงอรุณตกกระทบใบหน้านาง ขนตายังคงสั่นไหวเล็กน้อย
"ฉันชื่อกู้ หมิงเยวี่ยน อายุยี่สิบเก้า ยังไม่ได้แต่งงาน กองพลที่ยี่สิบเจ็ด เขตทหารหนานเฉิง กองบินที่สิบห้า ฝูงบินที่สี่สิบสี่ รองผู้บัญชาการกอง ระดับรองหัวหน้ากอง นักบินระดับสูงสุด" เขาพูดจบในหนึ่งลมหายใจ
หยุดไปครู่หนึ่ง ล้วงเหรียญตราหนึ่งอันจากกระเป๋าใส่ลงในมือของนาง "อีกไม่กี่วันฉันจะมาหาเธอ"
เวลาไม่พอแล้ว เขาต้องไปแล้ว
กู้ หมิงเยวี่ยนหันหลังก้าวออกจากศาลา ถนนโคลนหลังฝนยังคงเปียกชื้น
เขาเดินไปสองก้าวแล้วหยุด หันกลับมามองนาง
หวานเหวินยืนอยู่ในศาลา สวมเสื้อทหารของเขา ก้มหน้ามองเหรียญตราในฝ่ามือ
แสงอรุณสาดส่องมาจากด้านหลัง ร่างบางของนางดูบอบบางราวกับกระดาษแผ่นหนึ่ง ลมเพียงเล็กน้อยก็อาจพัดให้ล้มได้
นางเงยหน้าขึ้น ยิ้มให้นางหนึ่ง
รอยยิ้มนั้นมีสิ่งมากมายที่เขาอ่านไม่ออก
ความผ่านมาอย่างโลก ความเยือกเย็น และความเด็ดเดี่ยวที่โหดร้ายเกือบถึงที่สุด
ราวกับคนที่เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง
กู้ หมิงเยวี่ยนไม่หยุดอยู่อีกต่อไป รีบเดินหายไปตรงมุมคันนา
หวานเหวินรอจนเขาเดินไปไกลแล้ว จึงก้มหน้านำเหรียญตราใส่กระเป๋ากางเกงชั้นใน
จากนั้นจึงถอดเสื้อทหารออก ย่อตัวลง พับเสื้อให้เรียบร้อย ซุกเข้าไปในซอกหิน แล้วเก็บก้อนหินเล็กๆ มากองบังไว้ข้างนอกจนมองไม่เห็นร่องรอย
ในสายลมยามเช้า นางรวบชายเสื้อเชิ้ตขาดๆ ไว้ แล้วเดินไปทางหมู่บ้านสองสามก้าวก็หยุด
ความดีใจที่รอดตายมาอย่างเฉียดฉิวช่วยกลบความเจ็บปวดที่บาดลึกในร่างกาย
นางหันกลับไปมองลำธารสายนั้น
น้ำไม่ลึก ประมาณเอว ไหลผ่านทิศตะวันออกของหมู่บ้าน
ชาติก่อนหลังจากถูกซุน จื้อเฉียงข่มขืน ป้าหูก็พาชาวบ้านทั้งหมู่บ้านมาที่นี่เพื่อ 'จับชู้'
ชาตินี้นางจะให้ทุกคนเห็นกับตาว่า ยาถูกวางโดยคนอื่น ส่วนยาถอนพิษคือสายน้ำเย็นเยียบ
ไม่มีผู้ชายคนไหนเคยแตะต้องนางเลย