รถเข็นเล็กบนรถไฟเพิ่งผ่านไป เสียงตะโกนขายของยังคงก้องอยู่ในตู้โดยสาร
“หวานเหวิน คุณจะไปไหนหรือ” เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างดีใจ
หวานเหวินหันกลับไปมอง ความทรงจำเลือนรางไปบ้าง แต่ยังพอจำผู้หญิงตรงหน้าได้ “...คุณคือ”
“ฉันหลิวเจี๋ยไง! เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมต้นกัน ต่อมาคุณเรียนมัธยมปลาย ส่วนฉันไปเรียนโรงเรียนช่างรถไฟ”
หวานเหวินจำเธอได้แล้ว เป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมต้น ตอนนั้นไม่ได้สนิทกันนัก แต่ยังจำชื่อได้
“คุณทำงานบนรถไฟหรือ” หวานเหวินถามตามมารยาท
“ใช่ ฉันวิ่งเส้นจิงซือถึงไห่ซืออยู่เส้นเดียว” น้ำเสียงของเธอเจือความรู้สึกเหนือกว่า แม้จะแฝงความดีใจอยู่ด้วย “คุณไม่ได้ไปลงแรงในชนบทหรือ ตอนนี้กลับเข้าเมืองแล้วหรือ”
ถ้าเป็นหวานเหวินในชาติก่อน คงเอ่ยชมเธอสักสองสามประโยค เสียเนื้อเสียตัวตรงไหนกัน
แต่หวานเหวินในตอนนี้ไม่คิดเอาใจเธอแล้ว “ใช่ ตอนนี้ฉันเป็นคนว่างงานเต็มตัว ออกมาเดินเล่นน่ะ”
มือของเธอแอบสะกิดเอวกู้ หมิงเยวี่ยนเบา ๆ จากด้านหลัง
กู้ หมิงเยวี่ยนเข้าใจความหมายของเธอทันที เขานั่งตัวตรงอย่างจริงจัง ทำท่าราวกับไม่รู้จักกัน
หลิวเจี๋ยสังเกตเห็นกู้ หมิงเยวี่ยนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เช่นกัน เพียงแต่ไม่ได้คิดไปถึงเรื่องความสัมพันธ์ของทั้งคู่
“ใช่ คนอย่างคุณมีเวลาเหลือเฟือ ส่วนฉันทำแบบนั้นไม่ได้ ต้องไปทำงานทุกวัน ลุงกับป้าของคุณไปลงแรงในชนบทแล้วก็กลับเข้าเมืองมาเหมือนกันใช่ไหม”
หวานเหวินรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้มีปัญหาจริง ๆ
คุณมีงานทำก็เรื่องของคุณเอง ทำไมต้องมาอวดฉันด้วย
เด็กน้อย ตื้นเขิน
แต่พอนึกว่าเธอเองก็เพิ่งอายุยี่สิบสอง ก็พอเข้าใจได้
“กลับมาแล้ว” เธอหมดอารมณ์จะคุยต่อ “คุณไปทำงานเถอะ ทางนั้นเรียกคุณแล้ว” พอดีมีคนเรียกพนักงานรถไฟอยู่ข้างหน้า