กลุ่มคนเดินกันขบวนใหญ่ มุ่งหน้าไปยังร้านอาหารหาเฉิง
หวานเฮ่าหรานกระซิบข้างหูน้องสาว “พวกเขารับของขวัญทั้งสี่ชิ้นไปแล้ว แปลว่าตกลงแล้วใช่ไหม”
หวานเหวินมองพี่ชายที่ยังไม่รู้จักโต แล้วอดเป็นห่วงเสิ่นลิ่งอี้ไม่ได้
ชาติก่อนพี่ชายเธอผ่านโลกมามากแล้ว แต่ชาตินี้ชีวิตราบรื่นไร้อุปสรรค เขาจึงยังไม่เป็นผู้ใหญ่เอาเสียเลย
กู้ หมิงเยวี่ยนเดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน แทรกตัวไปยืนตรงกลางระหว่างทั้งสองอย่างเป็นธรรมชาติ พลางพาหวานเฮ่าหรานขยับไปด้านข้างหนึ่งก้าว “พี่เดินนำไปข้างหน้า ไปคุยกับคุณลุงหน่อย”
แม่ของเสิ่นลิ่งอี้ดึงเธอไปยืนข้าง ๆ เธอจึงไม่ได้เข้าไปร่วมวงสนทนา
แต่เธอมองเห็นทุกอย่างชัดเจน หวานเฮ่าหรานยังคงเป็นหวานเฮ่าหรานคนเดิม ไม่รู้จักดูสีหน้าคนเอาเสียเลย
แต่น้องสาวเขาไม่เหมือนกัน ภายนอกดูอ่อนโยน แต่ภายในเป็นคนเก่งและมีชั้นเชิง
หลังผ่านเรื่องครั้งนี้ เสิ่นลิ่งอี้ก็เข้าใจหลักการข้อหนึ่ง ในบ้านหวานจะขัดใจแม่สามีก็ได้ แต่อย่าไปขัดใจน้องสามี แม่สามียังมีเหตุผล แต่น้องสามีนี่ออกจะไร้เหตุผลอยู่บ้าง
เมื่อมาถึงห้องส่วนตัวของร้านอาหารหาเฉิง บนโต๊ะกลมก็มีอาหารวางเต็มพรืด
เหล้าขาวสองขวดกับน้ำอัดลมรสส้มอีกหลายขวด
คนตระกูลหวานทั้งสี่คนมารออยู่ก่อนแล้ว ได้แก่ คุณปู่คุณย่า เวิน จิ่งหมิง และซ่งจือ
ตระกูลเชิ้นมาห้าคน ได้แก่ พ่อแม่เชิ้น เสิ่นเยี่ยน และน้องชายคนเล็ก รวมกับเสิ่นลิ่งอี้ก็เป็นห้าคนพอดี
เมื่อรวมพี่น้องหวานเหวินกับกู้ หมิงเยวี่ยนแล้ว ทั้งสิบสองคนก็นั่งล้อมโต๊ะกันเต็ม
พ่อเชิ้นนั่งที่นั่งประธาน เวิน จิ่งหมิงนั่งอยู่ข้างเขา
สองครอบครัวทักทายกันตามมารยาทไม่กี่คำ บรรยากาศยังพอไปได้
เวิน จิ่งหมิงกับภรรยาต่างก็รักหน้าตา จึงไม่พูดถึงเรื่องไม่สบายใจสักคำ ได้แต่คล้อยตามคำพูดของคนตระกูลเชิ้น
เสิ่นเสี่ยวอู่นั่งข้างกู้ หมิงเยวี่ยน สายตาเหลือบมองเขาอยู่ตลอด อยากพูดก็ไม่กล้า อึดอัดจนใบหูแดงไปหมด