ยามเย็น กู้หมิงเยวี่ยนกลับจากกองบังคับการกรม ไม่พูดอะไรสักคำ หยิบเสื้อผ้าของตัวเองแล้วเข้าไปในห้องนอนเล็ก
หวานเหวินเท้าเอว มองบานประตูที่ปิดสนิท เธอรู้ว่าผู้ชายคนนั้นต้องเจอเรื่องอะไรมาแน่
แต่เขาไม่พูด เธอก็ไม่รู้ว่าควรปลอบเขาอย่างไร
บนเตียงในห้องเล็ก กู้หมิงเยวี่ยนนอนขดตัวอยู่
ในใจเขายังมีความหวาดกลัวที่ผุดขึ้นมาเป็นระลอก
สิ่งที่เขากลัวไม่ใช่ความตาย นักบินกองทัพอย่างเขามองความเป็นความตายเป็นเรื่องธรรมดามานานแล้ว
สิ่งที่เขากลัวคือ หากเขาตายไปแล้ว หวานเหวินจะทำอย่างไร
ถ้าพวกเขามีลูกด้วยกันแล้ว เด็กจะทำอย่างไร
เขาเคยเห็นชีวิตของภรรยาม่ายกับลูกกำพร้าหลังเพื่อนร่วมรบเสียชีวิต เขาไม่อยากให้หวานเหวินต้องใช้ชีวิตแบบนั้น
เขาถามตัวเองว่า แค่นอนด้วยกันสองครั้งก็เกิดความรู้สึกขึ้นแล้วหรือ คำตอบย่อมไม่ใช่
เขาแค่รู้สึกว่า ในคืนฝนตกเช่นนั้น เธอถูกวางยาแต่ก็ยังพยายามช่วยตัวเองให้รอด แม้แต่ตัวเขาเอง เธอก็เป็นคนเลือก
ผู้หญิงแบบนี้ เขาจะไม่ชอบได้อย่างไร
แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเขา เธอจะทำอย่างไร
คืนนั้นทั้งคู่ต่างก็นอนไม่หลับ
หวานเหวินพลิกตัวไปมาหลับไม่ลง ในใจมีเพียงความคิดเดียว เมื่อคืนยังนอนด้วยกันอยู่เลย คืนนี้กลับย้ายห้องไปแล้ว
เช้าวันรุ่งขึ้น หวานเหวินตื่นแต่เช้า มองบานประตูห้องฝั่งตรงข้ามที่ปิดสนิท แต่ไม่ได้ไปเคาะ
เธอเข้าไปทำอาหารในครัว จนเจ็ดโมงกว่า ผู้ชายคนนั้นก็ยังไม่กลับมา
หวานเหวินไม่สนใจเขา กินข้าวเองเสร็จก็ออกไปทำงานทันที
วันนี้บรรยากาศในสถานีบริการดูไม่ค่อยปกตินัก
หลี่ ลาเหมย์ พนักงานขายอีกคนสวมหน้ากากอนามัยมาทำงาน
หวานเหวินไม่ได้ถาม อู้ ชุนหลานเดินเข้ามากระซิบบอกเธอว่า “โดนสามีตีมา แม่สามีก็คอยยุแยงทั้งวัน บอกว่าเธอมีลูกชายไม่ได้”