“ฉันถามว่าใครเป็นคนลงมือก่อน”
ชิวต้าจ้วงกัดฟันแน่น “เธอเป็นคนปาหัวพวกเราก่อน! ดูหัวพวกเราสิ”
“ผู้ชายตัวโตสองคนอย่างพวกแก จะบอกว่าผู้หญิงคนเดียวเป็นฝ่ายลงมือก่อนงั้นเหรอ”
ทั้งสองคนเงียบไป
ตอนนั้นเอง ป้าหลิวแบกจอบเดินมาจากอีกทางไกล ๆ ก็เห็นเงาคนสองคนนอนพาดอยู่บนพื้น
คนหนึ่งกุมหัว อีกคนกุมเป้า ใบหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยเลือด
เธอตกใจจนเกือบทำจอบหลุดมือ “โอ๊ย สวรรค์ช่วย! มีคนตายแล้ว! มีคนตายแล้ว!”
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ที่ทำการหมู่บ้านก็มีคนมามุงล้อมหลายชั้น
หูเจาตี้พุ่งเข้ามาเป็นคนแรก ทรุดนั่งลงกับพื้น ตบต้นขาพลางร้องโวยวาย “ใครมันใจดำคิดเอาชีวิตลูกฉัน!”
แม่ของชิวต้าจ้วงตามมาข้างหลัง พอเห็นลูกชายมีผ้าพันหัวก็ร้องไห้ฟูมฟาย
หวานเหวินฟื้นแล้ว เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างกู้ หมิงเยวี่ยน แผ่นหลังยังเจ็บอยู่ แต่สมองปลอดโปร่งแล้ว
เธอมองแม่ลูกที่อยู่ฝั่งตรงข้าม กัดฟันกรอดแล้วชี้ไปที่พวกเขา “พวกมันคิดจะรุมข่มขืนฉัน อยากให้ฉันตายอยู่ที่หมู่บ้านชิ่งอัน”
“พวกเราไม่ได้ทำ!” ซุน จื้อเฉียงร้อนใจ “แค่อยากขู่ให้เธอกลัว ไม่ได้คิดจะทำอะไรจริง ๆ”
“ไม่ได้ทำงั้นเหรอ” หวานเหวินพูดเสียงไม่ดัง แต่ทุกคำเหมือนเค้นออกมาจากซอกฟัน “แล้วที่ลากฉันไปกองฟางล่ะ ไม่คิดจะทำ...”
เธอยังพูดไม่ทันจบ ปากก็ถูกมือใครบางคนปิดไว้
หวานเหวินหันไป ฝ่ามือของกู้ หมิงเยวี่ยนยังแนบอยู่บนใบหน้าเธอ
แววตาที่เขามองเธอมีความจนใจอยู่บ้าง ความหมายชัดเจนว่า มีบางคำที่ไม่ควรพูดออกมา
หวานเหวินดึงมือเขาออก สูดหายใจลึก ๆ แล้วไม่พูดต่อ
เธอรู้ว่าเขาพูดถูก บางอย่างพูดได้ แต่บางอย่างถ้าพูดออกไปก็เท่ากับยื่นมีดให้อีกฝ่าย
เธอกุมแก้มที่แดงบวมไว้ จ้องคนสองคนบนพื้นเขม็ง