วันนี้แค่ทำให้ซุน จื้อเฉียงบาดเจ็บเท่านั้น แต่มันยังห่างไกลจากคำว่าพอ
โศกนาฏกรรมตลอดชีวิตของเธอในชาติก่อน เริ่มต้นขึ้นในคืนนั้นเพราะซุน จื้อเฉียง
น้ำถั่วเขียวของหูเจาตี้ การล่วงละเมิดของซุน จื้อเฉียง และการปกปิดของหู เต๋อซุ่น
คนสามคนนี้ คนหนึ่งวางยา คนหนึ่งลงมือ อีกคนคอยเก็บกวาด ไม่มีใครหนีรอดไปได้
ถ้าอยากให้หู เต๋อซุ่นล้มลง ก็มีทางเดียว นั่นคือการตรวจสอบบัญชี
หวานเหวินจำได้ว่า อีกไม่กี่ปีทางการจะเริ่มตรวจสอบเงินอุดหนุนและเงินจัดสรรให้เยาวชนคนเมืองลงแรงงานชนบทในแต่ละกองพลน้อย
ด้วยนิสัยของหู เต๋อซุ่น เขาไม่มีทางไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่ง
แต่ชาติก่อนเธอไม่เคยสนใจเลยว่าหมู่บ้านชิ่งอันจะเป็นอย่างไรต่อไป เพราะหมู่บ้านนี้คือฝันร้ายตลอดชีวิตของเธอ แค่คิดจะหนีก็แทบไม่ทันแล้ว
ชาตินี้ไม่เหมือนเดิม
สิ่งแรกที่เธอจะทำเมื่อกลับเข้าเมือง คือเขียนจดหมายร้องเรียน
เธอจะร้องเรียนหู เต๋อซุ่น ถอนหัวไชเท้าขึ้นมาย่อมติดดินขึ้นมาด้วย ซุน จื้อเฉียงก็ไม่มีทางหนีรอด
ก่อนหน้านี้ก็มีเยาวชนหญิงคนเมืองลงแรงงานชนบทหลายคนทนการคุกคามของเขาไม่ไหว ส่วนเขาเคยทำเรื่องเลวร้ายกับใครบ้างหรือไม่ เธอไม่รู้
เธอไม่จำเป็นต้องมีหลักฐานแน่นหนา ขอแค่มีชนวนสักเส้นก็พอ
ขอเพียงทางการส่งคนมาตรวจสอบ ช่องโหว่ของหู เต๋อซุ่นก็จะเผยออกมาเอง
เพราะฉะนั้นจดหมายฉบับนี้ต้องเขียนให้ตรงประเด็น เขียนว่า “บัญชีไม่ชัดเจน” เขียนว่า “ไม่ทราบว่าเงินงบประมาณถูกนำไปใช้ที่ใด” แต่ไม่เขียนว่า “ปัญหาส่วนตัวของหู เต๋อซุ่น”
ขอแค่หู เต๋อซุ่นล้มลง คนที่เคยถูกหูเจาตี้กับแม่รังแกย่อมไม่มีทางปล่อยพวกเขาไป
หวานเหวินมองหูต้าฮยาที่อยู่ข้างกาย ซึ่งกำลังประคองเธออย่างกระวนกระวายด้วยแววตาเปี่ยมความห่วงใย แล้วรู้สึกแสบจมูกขึ้นมาเล็กน้อย