กลางดึก หวานเหวินนอนอยู่บนเตียงในห้องนอนใหญ่ เสื่อส่งกลิ่นหญ้าอ่อน ๆ มาแตะจมูก
เธอพลิกตัวไปมา ในใจยังคิดถึงคำพูดของผู้ชายคนนั้นเมื่อคืน
เธอหลับตาลง ภาพสมุดเงินฝากสองเล่มก็ผุดขึ้นมา ในสมุดทั้งสองมีเงินรวมกันหนึ่งหมื่นหยวน
ในยุคนี้ คนที่เป็น “เศรษฐีหมื่นหยวน” นั้นหาได้ยากยิ่ง
แต่หวานเหวินก็รู้ดีว่าผู้ชายคนนี้ต้องมีเงินมากกว่านั้นแน่ ๆ ต่อให้หักส่วนที่เก็บไว้แล้ว ก็คงเหลือไม่มากนัก จำนวนเงินเหล่านี้คำนวณได้
เขาเป็นทหารมาสิบสองปี ทั้งเงินเดือน เงินเบี้ยเลี้ยง รวมถึงเงินรางวัลเชิดชูเกียรติ
หวานเหวินคิดในใจว่า แม้เธอกับผู้ชายคนนี้จะถูกผูกมัดเข้าด้วยกันเพราะอุบัติเหตุครั้งหนึ่ง แต่ถ้าไม่มีเรื่องไม่คาดฝันอะไร พวกเขาก็น่าจะใช้ชีวิตร่วมกันต่อไปได้
เธอพลิกตัวอีกครั้ง ซุกหน้าลงกับหมอน สูดกลิ่นผ้าปูที่นอนผืนใหม่ แล้วค่อย ๆ หลับไป
ระหว่างทางกลับหอพัก กู้ หมิงเยวี่ยนถูกเพื่อนทหารที่คุ้นเคยกันหลายคนหยอกล้อ
ทุกคนรู้ว่าเมื่อวานเขารับภรรยามาตามสามีไปอยู่กองทัพ วันนี้ไปจดทะเบียนสมรส ถือเป็นคืนแรกของชีวิตแต่งงาน
แต่ทำไมเขาถึงกลับหอพักมาคนเดียวด้วยท่าทางหมดสภาพแบบนั้น
พวกเขากระซิบกันว่าเขาคงไม่มีประสบการณ์ จากนั้นก็มีเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังตามมา
กู้ หมิงเยวี่ยนหูดี ได้ยินทุกคำชัดเจน
สีหน้าของเขายิ่งมืดครึ้มกว่าเดิม
คนพวกนี้ไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ แต่สายตากลับเหลือบมองมาทางเขาอยู่ตลอด แววตาสงสัยเหล่านั้นทำให้เขารู้สึกราวกับกำลังเปลือยกายเดินอยู่กลางถนน
เขาขบกรามแน่น สายตาคมลึกล้ำกวาดมองไปทางนั้น ทุกคนก็พากันเงียบเสียง
เขานึกโทษตัวเองอยู่ในใจ เมื่อครู่หวานเหวินถามเขาชัด ๆ แล้วว่าจะให้ไปพักที่บ้านหรือไม่ เป็นเขาเองที่บอกว่าจะย้ายไปอีกสองวัน
คืนนี้เขากลับไปไม่ได้จริง ๆ แต่พรุ่งนี้ พรุ่งนี้เขาจะไม่พักที่นี่อีกเด็ดขาด