กู้ หมิงเยวี่ยนถือถุงกระดาษสีน้ำตาลหลายใบ เดินไปยังแผนกรองเท้าสตรี
พนักงานขายเห็นเขาสวมเครื่องแบบทหารและถือของมาพะรุงพะรัง ก็รู้ว่าเขามาซื้อของ ไม่ได้แค่มาเดินดูเล่น
“สหาย สวัสดีค่ะ ต้องการรองเท้าแบบไหนคะ”
กู้ หมิงเยวี่ยนพยักหน้า ก่อนหันกลับไปมองหวานเหวินที่เดินตามมาช้า ๆ
คราวนี้เขาถึงเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองเดินเร็วไปหน่อย ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างเธอตามไม่ทัน
“ลองดูแบบนี้สิ คุณใส่ไซซ์เท่าไหร่” เขาหยิบรองเท้าหนังลูกวัวผู้หญิงสีน้ำตาลแบบสายคาดรูปตัวทีออกมาคู่หนึ่ง
“ไซซ์ 36” หัวรองเท้าทรงมน ส้นเตี้ยสูงสองเซนติเมตร ดูเรียบร้อยและคลาสสิก
หวานเหวินเห็นราคาแล้วถึงกับสูดปาก ยี่สิบหยวนเชียวนะ
เมื่อเห็นแววลังเลในดวงตาเธอ กู้ หมิงเยวี่ยนก็หันไปบอกพนักงานขายทันทีว่า “เอาสีดำกับสีน้ำตาลอย่างละคู่ ไซซ์ 36”
“เอาคู่เดียวค่ะ สีดำ” หวานเหวินยืนกรานตามหลักการของตัวเอง
เธอไม่อยากติดหนี้ผู้ชายคนนี้มากเกินไป รอหาเงินได้แล้วค่อยซื้อเอง
กู้ หมิงเยวี่ยนมองแววตาหนักแน่นของเธอ ก่อนพยักหน้าอย่างจำใจ “ตามที่เธอว่า”
พนักงานขายหยิบรองเท้าสีดำมาให้เธอลอง
กู้ หมิงเยวี่ยนถามว่า “ไซซ์พอดีไหม” หวานเหวินกระทืบเท้าเบา ๆ เดินไปเดินมาสองสามก้าว แล้วพยักหน้า
“คูปองอุตสาหกรรมของคุณพอไหม” หวานเหวินกังวลว่าวันนี้จะใช้ของไปมากเกินไป
“ยี่สิบหยวน ใช้คูปองอุตสาหกรรมสามใบค่ะ” พนักงานขายเข้ามาแจ้ง
“สามใบเหรอ” เสียงของหวานเหวินถึงกับสูงขึ้น
กู้ หมิงเยวี่ยนหันไปบอกพนักงานขายทันทีว่า “ออกใบเสร็จเลย”
หวานเหวินเคยได้ยินคำพูดหนึ่งว่า ผู้ชายตอนจ่ายเงินหล่อที่สุด จริงด้วย เมื่อครู่นี้เขาดูหล่อมาก
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งคู่ก็อยู่บนรถระหว่างเดินทางกลับ