ในห้องพักผู้ป่วยระดับท็อปของโรงพยาบาลเจียงเฉิง ซูเฉินกำลังค่อย ๆ ป้อนโจ๊กให้ยายของเขาอย่างทะนุถนอม
เขาเคยได้ยินจากแม่ว่า ตอนที่แม่ไปทำงาน ยายก็เคยป้อนข้าวให้เขาแบบนี้ตอนเด็ก ๆ
“เสี่ยวเฉิน ครั้งนี้กลับมา มีแผนอะไรไว้บ้าง?”
“ผมตั้งใจว่าจะอยู่ข้าง ๆ ยายตลอดไปครับ”
“ไอ้เด็กดื้อ ยายเป็นแค่หญิงแก่คนหนึ่ง นายจะมาอยู่เฝ้าฉันมันจะมีประโยชน์อะไร” ใบท่ายายจริงจัง แต่แววตาแฝงรอยยิ้มเอาไว้ไม่อยู่ “ลูกผู้ชายตัวจริงต้องออกไปสร้างเนื้อสร้างตัว แล้วก็แต่งงานมีลูกมีหลาน”
ซูเฉินหัวเราะเบา ๆ “สร้างครอบครัวกับสร้างตัว ก็ไม่ขัดกับการที่ผมจะอยู่ดูแลยายนี่นา!”
ยายได้ยินดังนั้น ก็หันไปมองหูซานเม่ยซึ่งกำลังนั่งปอกแอปเปิลอยู่ด้านข้าง รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ ผ่อนคลายลง
“ข้าดูแล้ว ซานเม่ยนี่แหละดี!”
มือที่ถือมีดของหูซานเม่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าแดงก่ำราวกับแอปเปิลในมือ
ปีนี้เธอเพิ่งจะเรียนอยู่ปีสาม ยังไม่เคยมีแฟนสักครั้ง นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกคนแซวเรื่องแบบนี้ แต่...
ทำไมฉันถึงไม่รู้สึกโกรธเลยสักนิด กลับหัวใจเต้นแรง และใบหน้าร้อนผ่าว
ฉันกำลังคาดหวังอะไรอยู่กันแน่?
เธอก้มหน้าลงไปที่หน้าอกของตัวเอง ก่อนจะค่อย ๆ เบือนหน้ามองใบหน้าด้านข้างที่คมกริบราวกับถูกแกะสลักของซูเฉิน อยากรู้ว่าเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร
ตั้งแต่ขึ้นมหาวิทยาลัยมา เห็นเพื่อนร่วมห้องและเพื่อนร่วมชั้นต่างก็เริ่มมีแฟนกันไปทีละคน ในหัวของเธอก็อดนึกถึงหน้าตาของซูเฉินขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว