"เสี่ยวเฉิน เจ้าไม่มีความคิดอะไรกับซานเม่ยจริง ๆ หรือ"
ในห้องผู้ป่วย โรงพยาบาล ยายจ้องตาซูเฉินเขม็ง ฝ่ายหลานชายก็จำใจยิ้มแห้ง ๆ
"ยาย ไม่มีความคิดแบบนั้นจริง ๆ ครับ!" ซูเฉินเอ่ย "เด็กคนนี้ตั้งแต่ใส่กางเกงมีรู ก็วิ่งตามผมไปทั่วนี่แหละ ผมมองเธอโตมาตั้งแต่เด็ก"
"ตลอดมา ผมมองเธอเป็นน้องสาวแท้ ๆ"
"เอางั้นก็ได้! เป็นพี่เป็นน้องกันก็ไม่เลว ยายจะได้มีหลานสาวเพิ่มอีกคน"
ทั้งยายทั้งหลานเงียบไปครู่หนึ่ง ยายเอ่ยขึ้นอีก "อ้อ จริงสิ ไม่กี่ปีมานี้ ถ้าไม่ได้บ้านซานเม่ยช่วยเอาไว้ โดยเฉพาะช่วงที่แม่เจ้าพึ่งจากไปไม่นาน"
"ถ้าบ้านเขาไม่ช่วย ยายคนนี้คงไม่อยู่ถึงวันนี้แล้ว"
พูดไปพูดมา ตาของยายเริ่มแดง หลั่งน้ำตาออกมาคล่อ ๆ
นางนึกถึงลูกสาวที่ตายอย่างโหดร้าย นึกถึงหลานชายที่ลำบากมาหลายปี นึกถึงความอยุติธรรมที่บ้านตนเองต้องเจอ น้ำตาแทบไหลเป็นสาย
ฟ้าดินทำไมถึงได้โหดร้ายกับครอบครัวของพวกเขานัก
ครอบครัวเขาก็ไม่ได้เป็นคนชั่วร้ายอะไรนี่นา
ซูเฉินเช็ดน้ำตาที่มุมตาของยายเบา ๆ ปลอบ "ยาย สิ่งที่ยายพูด ผมรู้ดี"
"พอผมได้กลุ่มบริษัทซิงเฉินกลับคืนมา ผมจะจัดแจงปากท้องของบ้านซานเม่ยให้ดี ให้พวกเขามีชีวิตที่อุดมสมบูรณ์ไม่ขาดอะไร"
"เสี่ยวเฉิน!" ยายจับมือซูเฉินไว้ ด้วยสีหน้ากังวล "กลุ่มบริษัทซิงเฉิน เราไม่เอามันดีกว่า"
"เพราะเจ้าคิดจะได้กลุ่มนี้ต่างหาก ถึงถูกตระกูลหลินทำร้าย และตระกูลหลินตอนนี้ ก็ไม่เหมือนเมื่อห้าปีก่อนแล้ว"