บ้านใหญ่ตระกูลหลิน คือจวนหลิน ตั้งอยู่ที่เชิงเขาเทียนลู่ซานทางเหนือของเมืองเจียงเฉิง หน้าจวนมีลำธารสายเล็กคดเคี้ยวไหลผ่าน
ตระกูลหลินก้าวขึ้นสู่ชนชั้นสูงของเมืองเจียงเฉิงได้ไม่นานนัก ที่ผ่านมาเป็นเพียงตระกูลระดับสองสามของเจียงเฉิงมาตลอด เมื่อห้าปีก่อน หลังจากพวกเขาควบคุมกลุ่มบริษัทซิงเฉินได้อย่างสมบูรณ์ ก็พุ่งขึ้นเป็นตระกูลใหญ่ที่ใคร ๆ ต่างหมายปองของเจียงเฉิงในพริบตา พลังยิ่งไล่ตามตระกูลชั้นหนึ่งของเจียงเฉิงอยู่รำไร ที่ขาดไปเพียงรากฐานของตระกูลเล็กน้อยเท่านั้น
หน้าจวนหลินมีทะเลสาบเทียมกินพื้นที่หลายสิบไร่ ผิวน้ำระยิบระยับ ริมทะเลสาบ ชายสูงวัยในชุดผ้าหยาบสีขาวนวลกำลังนั่งอยู่ในศาลา ตกปลาอย่างเงียบสงบ
รองผู้บัญชาการหยางจอดรถไว้ไกล ๆ แล้วรีบก้าวเดินเข้ามา
“มาแล้วหรือ นั่งสิ”
ชายผู้นั้นมีท่าทีสงบนิ่งปานลมพัดเมฆลอยอย่างสบายใจ
รองผู้บัญชาการหยางนั่งลงเงียบ ๆ แต่สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรน ทว่าไม่กล้าส่งเสียง เกรงจะรบกวนอารมณ์สุนทรีย์ของเจ้าพ่อใหญ่แห่งเจียงเฉิงผู้นี้
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร รองผู้บัญชาการหยางรู้สึกว่าก้นชาไปหมด จึงได้ยินเสียงถามของหลินทง เจ้าตระกูลหลิน
“อ้อ จริงสิ ฉางผิง เธอบอกว่ามีเรื่องจะพูดกับผมไม่ใช่หรือ?”
รองผู้บัญชาการหยางจึงขยับก้นเล็กน้อย “ครับ เจ้าตระกูลหลิน”
“อืม พูดมาเลย!” หลินทงยังคงจ้องผิวน้ำและคันเบ็ดอยู่
“ซูเฉิน…… กลับมาแล้วครับ”
“กลับมาก็กลับ……” สีหน้าหลินทงเปลี่ยนไป คันเบ็ดในมือก็หลุดมือตกลงไปในทะเลสาบ