ยายตาเบิกกว้าง ไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเอง
แน่นอนว่านางรู้ดีว่าหมู่บ้านยุนติ่งเทียนกงในเจียงเฉิงมีฐานะแค่ไหน ที่นั่นเป็นสถานที่ที่คนระดับท็อปที่รวมทั้งอำนาจและทรัพย์สินไว้ในตัวเท่านั้นถึงจะเข้าไปพักอาศัยได้
"ไม่เจอกันห้าปี เสี่ยวเฉินโตจนถึงขั้นนี้แล้วหรือเนี่ย?"
"ที่แท้ก็รู้จักกับเจ้าของหมู่บ้านยุนติ่งเทียนกงได้"
"อืม... จะบอกคำพูดสุดท้ายของแม่เขาให้ฟังตอนนี้ดีไหมนะ?"
"...ช่างเถอะ ช่างเถอะ อันตรายเกินไป รอให้ถึงเวลาที่เหมาะสมค่อยว่ากันอีกที"
นางเก็บความคิดลง เปิดประตูรถแล้วก้าวลงไปตามหลัง
นางสูดหายใจเข้าลึก ๆ กลิ่นหอมของต้นไม้ดอกไม้อบอวลไปทั่วอากาศ
"ลุกขึ้นเถอะ!"
ซูเฉินเอ่ยพลางยิ้มบาง ๆ
วินาทีต่อมา รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็หายไปทันที สายตามองไปยังที่ไกลออกไปตรงหน้า
ตรงจุดนั้น มีไพ่ป๊อกกะใบหนึ่งประดับลวดลายสีขาวสลับน้ำเงินลวดลายสีน้ำเงินหนึ่งใบ บินตรงเข้ามาหาเขาด้วยความเร็วสูงพร้อมกับหมุนติ้วกลางอากาศตลอดแนว ตัดต้นไม้และดอกไม้หญ้าไปตามทางนับไม่ถ้วนต้นไม้ ดอกไม้ใบไม้ต่าง ๆ ไปตามทางนับไม่ถ้วนต้นไม้ใบไม้
ซูเฉินยกมือขึ้นเบา ๆ ยื่นสองนิ้วออกไป คีบไพ่ป๊อกใบโปรดนั้นเอาไว้ได้อย่างมั่นคง... ไพ่ใบนั้นคือไพ่ใบใหญ่หนึ่งใบ
ตอนนี้ที่ปลายอีกด้านของสวนมีเงาร่างหนึ่งโผล่: ปรากฏกายออกมาเงาร่างหนึ่งออกมา
ทุกคนสัมผัสได้เพียงลมพัดผ่านหนึ่งวูบ เงาร่างนั้นก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้าซูเฉินแล้ว
เขาคุกเข่าลงหนึ่งข้าง ยกมือคารวะซูเฉินพลางกล่าวว่า "ผู้ใต้บังคับบัญชาหลงอู่ คารวะนายท่าน!"
หลงอู่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว สวมแว่นตากรอบทอง ผิวขาวหน้าตาแบบเด็กหนุ่มอ่อนแอหน้าตาแบบบอบบางบุคลิกแบบหนอนหนังสืออ่อนแอหน้าตาแบบสุขุมนุ่มนวลอ่อนแอ บึกบึกบุคลิกแบบอ่อนแอหนึ่งคน
แต่ถ้าเป็นคนที่รู้จักเขาดีจะรู้ว่า เขาคือมือสังหารอันดับห้าแห่งกองทัพเทียนหลง ผู้เชี่ยวชาญอาวุธลับ วิชาลอบสังหารของเขาทำเอาผู้คนได้ยินชื่อก็ขวัญผวา