ซูเฉินจัดการเอกสารออกจากโรงพยาบาลให้ยายเรียบร้อย ก็เรียกแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านยุนติ่งเทียนกง
หมู่บ้านยุนติ่งเทียนกง ตั้งอยู่กึ่งกลางเขาบนเทียนลู่ซานทางทิศตะวันออกของเมืองเจียงเฉิง หันหน้าสู่ทะเล ใต้เชิงเขายังมีบ้านวิลล่าเดี่ยวหลายหลัง เป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มผู้มีอำนาจในเจียงเฉิง
คฤหาสน์แห่งนี้ เป็นของขวัญที่ทางการเซี่ยมอบให้ซูเฉินเมื่อหนึ่งปีก่อน หลังจากรู้ว่าซูเฉินมีความคิดจะกลับมาเจียงเฉิง
หลังจากซูเฉินกลับมา ก็ยุ่งกับเรื่องของยายตลอด ยังไม่มีโอกาสมาพักที่นี่เลย
ตอนนี้เป็นเวลาเก้าโมงเช้า แดดยังอ่อนโยน บนหาดทรายชายทะเลมีผู้คนมากมายกำลังเล่นสนุก
ขณะนั้น แท็กซี่สีเขียวคันหนึ่งค่อยๆ ขับเข้าสู่ทางเข้าพื้นที่บ้านวิลล่าเดี่ยว ทำให้เหล่านักท่องเที่ยวต่างอิจฉากันเป็นระลอก
พวกเขาส่วนใหญ่เป็นชาวเจียงเฉิงโดยกำเนิด รู้ดีว่าพื้นที่บ้านวิลล่าเดี่ยวนี้เป็นที่อยู่ของกลุ่มผู้มีอำนาจในเจียงเฉิง
วิลล่าที่นั่น ไม่เปิดให้เช่าสำหรับบุคคลทั่วไป
ดังนั้น คนที่สามารถเข้าไปได้ ล้วนต้องทั้งรวยทั้งมีอำนาจ ทว่า... คนมีอำนาจออกไปข้างนอกยังต้องนั่งแท็กซี่อีกหรือ?
ผู้คนพากันสงสัยอย่างมาก
ในแท็กซี่ ยายมองออกไปนอกหน้าต่างเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เสี่ยวเฉิน เอ็งพาข้ามาทำไมนะ?”
“เราจะมาพักที่นี่หรือ ข้าว่าที่นี่เราไม่มีญาติเลยนะ”
เรื่องคำอธิบายนี้ ซูเฉินคิดไว้ล่วงหน้าแล้ว
ไม่ว่าเหตุใด เขาคนหนึ่งที่ถูกจำคุกห้าปีทันทีที่ออกมาก็เป็นเจ้าของคฤหาสน์หรูที่สุดของเจียงเฉิงอย่างหมู่บ้านยุนติ่งเทียนกง ต่อให้พูดออกไป ผีก็ไม่เชื่อ