เวลานี้ใกล้เที่ยงแล้ว แดดฤดูร้อนราวกับจะแผดเผาพื้นดินให้ไหม้เกรียม
บริเวณทางเข้าหมู่บ้านในเมืองแห่งหนึ่ง ชายวัยกลางคนผิวคล้ำยืนเฝ้าอยู่ข้างรถเข็นผลไม้ ตะโกนขายเสียงดัง
เขาสวมเสื้อผ้าซีดขาวจนเกือบไม่มีสี ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม บนเก้าอี้เล็ก ๆ ข้างกายมีลูกสาววัยห้าขวบนั่งอยู่ ผมสองข้างถูกมัดเป็นเปียเล็ก ๆ สองข้าง
เด็กหญิงก็เลียนแบบพ่อ ใช้เสียงแหลมเล็กใสกังวานตะโกนขายของตามอย่าง
มองลูกสาวออกมาทนลำบากกับตน เขาเต็มไปด้วยความเวทนา แต่ก็ไม่เคยเสียใจในทางเลือกของตัวเองเลยแม้แต่น้อย
ครั้งหนึ่ง เขาเคยเป็นอัจฉริยะวงการธุรกิจแห่งเจียงเฉิง รองประธานกลุ่มบริษัทซิงเฉิน ทว่าตอนนี้ เขาเป็นเพียงชาวบ้านชั้นล่างที่เร่ขายผลไม้
ความคิดของเขานั้นเรียบง่าย — ไม่มีใครกล้าให้งานเงินเดือนสูง เขาก็ออกมาขายของเอง ดีกว่าไปเป็นลูกจ้างรับใช้คนอื่น
แต่ที่เขาคิดได้ ตระกูลหลินจะคิดไม่ถึงหรือ?
“ไอ้จาง! ค่าคุ้มครองเดือนนี้ยังไม่ได้ส่ง รีบส่งเดี๋ยวนี้”
ไม่ไกลออกไป มีคนกลุ่มหนึ่งเดินมา ร่างเต็มไปด้วยรอยสักมังกรสลักหงส์ ผมสีฉูดฉาดสารพัดสี
พวกมันเดินไปพลางตะโกนไปพลาง ใช้มือปัดล้มตะกร้าผลไม้ของจางเทียนเฉียงไปหลายใบ
“พี่เป้า ผมเพิ่งส่งไปเมื่อวานเองแท้ ๆ ทำไมต้องส่งอีก?”
“ถนนเส้นนี้ ข้าพูดได้คำเดียว!” ชายหนุ่มหัวหน้ากลุ่มเอ่ยด้วยท่าทางอหังการ “ข้าว่าไม่ได้ส่ง ก็คือไม่ได้ส่ง”
“อย่าพูดมาก เอาเงินออกมา!”
จางเทียนเฉียงสีหน้าเผยความลำบากใจ ต่อให้อยากส่ง ก็ไม่มีเงินจะส่ง