ซูเฉินใช้แขนข้างเดียวโอบลู่ชิงเสวี่ยไว้ แล้วพ่นบุหรี่ที่คาบอยู่ในปากออกไปอย่างแรง
มวนบุหรี่นั้นเหมือนถูกเติมพลังลึกลับเข้าไป แข็งแกร่งเหลือเชื่อ พุ่งแหวกอากาศทิ่มเข้าตาของชายร่างกำยำที่พุ่งนำอยู่หน้าสุดเมื่อครู่
ชายร่างกำยำร้องโหยหวนแล้วเซถอยหลัง
เขาใช้สองมือปิดตา เลือดไหลซึมออกมาตามร่องนิ้ว
ทุกคนชะงักฝีเท้าทันที กลืนน้ำลายเอื๊อก
พ่นก้นบุหรี่ออกมายังทำลูกตาคนระเบิดได้หรือ?
นี่ นี่มัน...อะไรกันเนี่ย!!
แปลว่าถ้าไอ้ตัวประหลาดนี่พ่นน้ำลายออกมาสักก้อน ก็ปาพวกเขากระเด็นได้เหมือนกันน่ะสิ?
“บังเอิญ ต้องบังเอิญแน่ ๆ”
“อย่าลืมนะ ท่านฟู่ยังรอให้เราส่งตัวคนขึ้นไปอยู่”
“ฉันรับหน้าที่พาตัวขึ้นไป พวกแกไปขวางมันไว้”
คนพูดคือชายหน้าแหลมปากแหลมตาเจ้าเล่ห์
ทุกคนได้ยินก็พากันด่าอยู่ในใจ
แม่งเอ๊ย ทำไมแกไม่ไปขวางเองล่ะ ให้ฉันพาคนขึ้นไปแทน!
เฮ้อ ช่างเถอะ ถ้ายัยสาวนี่ถูกใครพาตัวไป สิ่งที่รอพวกเขาอยู่ก็คือเคราะห์ร้ายเหมือนกัน ท่านฟู่ก็ไม่ปล่อยพวกเขาไปเช่นกัน
คิดได้ดังนั้น ทุกคนก็รวบรวมกำลังใจอีกครั้ง แล้วพุ่งเข้าไป
แต่พวกเขาเพิ่งพุ่งเข้าไป ใบหน้าก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดรุนแรงแล่นมา แสบร้อนผ่าว
พวกเขายังไม่ทันเห็นว่าอีกฝ่ายลงมือยังไง ทั้งตัวก็ลอยกระเด็นไปกระแทกกำแพงทางเดินเสียแล้ว
พวกเขาร้องครวญคราง ได้แต่มองตาปริบ ๆ ขณะที่เหยื่อถูกพาตัวไป
……
ซูเฉินประคองลู่ชิงเสวี่ยเดินไปทางบันได ดึงดูดสายตาและเสียงซุบซิบจากคนรอบข้าง