ซูเฉินเพิ่งจะถอนพิษให้ลู่ชิงเสวี่ยเสร็จ พิงหัวเตียงอยู่ หยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบปาก
เขาลองคลำหาไฟแช็ค แต่เผลอไปแตะต้องเนื้อนุ่มลื่น ยืดหยุ่นเต็มมือ กลิ่นอายในอากาศยังเจือด้วยคาวเลือดจาง ๆ
"แย่แล้ว ห้าปีไม่แตะผู้หญิง ทุนสำรองเป็นแสนล้านขนาดนี้ เธอจะรับไหวเหรอ!"
บ่นพึมพำในใจ ซูเฉินรีบยื่นมือไปแตะปลายจมูกของลู่ชิงเสวี่ย
"ลมหายใจสม่ำเสมอ ดีหน่อย เอาตัวรอดกลับมาได้"
"ไม่คิดเลยว่างามเฉย ได้เสียกันครั้งแรกด้วย..."
ซูเฉินนั่งสำรวจใบหน้ารูปไข่เย็นชานั้นเงียบ ๆ
"กริ๊งกริ่ง"
เสียงเรียกเข้าดังขึ้นทำลายอารมณ์สบายใจของเขา
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นสายจากหูเจียวเจียว รีบกดรับทันที
"พี่เฉิน ช่วย...ปัง!"
แล้วก็เงียบหายไป
"แย่แล้ว ฉันลืมเจียวเจียวไปได้ยังไง"
ซูเฉินรีบลงจากเตียง เก็บเสื้อผ้าบนพื้นมาสวมอย่างเร่งรีบ แล้วเดินออกไปนอกประตู
ทันใดนั้น เขาก็หันกลับมา หยิบใบรายการบริการบนหัวเตียง เขียนเบอร์โทรศัพท์และชื่อตัวเองลงไป แล้วค่อยจากไป
...
ในห้องน้ำห้องรับรองชั้นสอง
หูเจียวเจียวใช้สองมือดันอกของจางอี้ผิง ตัวหดไปอยู่ที่มุมห้อง พยายามดิ้นรนไม่หยุด
ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและสิ้นหวัง ดวงตาสวย ๆ เอ่อล้นด้วยน้ำตา
เธอร้องขอชีวิตไม่หยุด อ้อนวอนให้อีกฝ่ายปล่อยเธอไป
"ฉีก!" เสียงผ้าฉีกขาด ช่วงคอเสื้อของชุดขาวที่เธอสวมอยู่ถูกกระชากขาด เผยให้เห็นผิวขาวผ่องและเสื้อชั้นในสีแดง
จางอี้ผิงสุนัขบ้าตัวนั้นเหมือนเห็นชิ้นเนื้อหอมกรุ่น ใบหน้าบิดเบี้ยวหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง มือที่ขยับอยู่ยิ่งแรงและหยาบกร้าน ราวกับอยากข้ามไปถึงขั้นนั้นทันที