บนเตียง ซูเฉินค่อย ๆ รู้สึกว่าปากเริ่มชา เขาจึงผลักหวงอีหลินออกไป
"อีหลิน เรา..."
หวงอีหลินใบหน้าแดงก่ำ กัดริมฝีปากแดงระเรื่อจ้องมองซูเฉิน ดวงตาสวยฉ่ำวาว "เป็นอะไรไป? ตอนมัธยมปลายนายไม่เคยคิดอะไรกับฉันเลยหรือไง?"
"เคยคิด แต่..."
"หรือว่าแกว่าฉันแก่แล้ว ไม่สวยพอ?"
"ไม่ใช่อย่างนั้น!"
"งั้นก็จบ!" หวงอีหลินพูดพลางพลิกตัวขึ้นคร่อมซูเฉินไว้ "อย่าขยับเดี๋ยวฉันจัดการเอง!"
สัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลเหนือร่าง ซูเฉินเลือดพลุ่งพล่านจนหน้าแดงก่ำ
สองปีมานี้ เขาค้นพบว่า ยิ่งพลังของตัวเองเพิ่มพูนขึ้น ความต้องการทางเพศก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ก่อนหน้านี้เขาต้องประจำการอยู่ชายแดนตลอด ไม่กล้าเข้าใกล้สตรีเด็ดขาด เกรงว่าจะเป็นสายสืบของศัตรู
แต่ครั้งนี้ เขาแอบกลับมาในเมือง กลับกล้าที่จะทำเรื่องที่อยากทำได้อย่างเต็มที่
หวงอีหลินถึงจะกล้า แต่ท่วงท่ากลับดูงุ่มง่าม ผ่านไปพักหนึ่ง ในที่สุดก็แก้ออกมาได้ ทั้งสองเปลือยเปล่าเผชิญหน้ากัน
ชั่วขณะนี้ ความฝันกลายเป็นความจริง ภาพในฝันกลางวันครั้งอดีต ค่อย ๆ เป็นจริงขึ้นมาทีละฉาก
แสงจันทร์สีขาว ช่างเป็นความเสียดายของคนมากมาย
ซูเฉินเพิ่งรู้ว่าจริง ๆ แล้วรูปร่างของหวงอีหลินเป็นทรงลูกแพร์ ต่างจากลู่ชิงเสวี่ยที่ผอมเพรียวบางเบา
พูดได้ว่ามีดีคนละแบบ สวยคนละสไตล์
เขาปล่อยให้เธอทำตามใจ หลับตาลงรับความรู้สึกอย่างเดียว
...
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ซูเฉินพิงหัวเตียง จุดบุหรี่ขึ้นม้าสูดควันพ่นเป็นวง
เขาหันไปมองเจ้าของแสงจันทร์สีขาวข้างกาย