ตอนบ่าย ซูเฉินส่งรูปถ่ายเก่าของบ้านที่บ้านเกิดให้หัวหน้างานก่อสร้างดู โดยสั่งให้สร้างบ้านตามรูปแบบในรูป
เขาอยากฟื้นฟูบ้านเกิดให้กลับไปเป็นเหมือนเดิม เพื่อเก็บรักษาความทรงจำวัยเด็กอันแสนงดงามนั้นไว้
ได้ยินชาวบ้านเล่าว่า หูหม่าจื่อออกจากโรงพยาบาลกลับบ้านแล้ว
ซูเฉินยิ้ม
เขารอจังหวะนี้มานาน
รอให้หูหม่าจื่อคิดว่าทุกอย่างจบลงแล้ว คิดว่าจะเริ่มต้นใหม่ได้ เมื่อนั้นแหละจะเล่นงานเขาอย่างจัง
เขาจะ... ฆ่าคนให้ตาย ต้องฆ่าให้ถึงหัวใจ! ทำให้หูหม่าจื่อจมอยู่ในความสิ้นหวังแล้วรับการตัดสินจากกฎหมาย!
ซูเฉินส่งหลักฐานอาชญากรรมทั้งหมดของหูหม่าจื่อให้กวั่วโยวเหวยทันที
พอตกเย็น ซูเฉินเปลี่ยนเป็นชุดที่สะอาดเรียบร้อย แล้วออกไปตามนัด
เขาสัญญาไว้ก่อนหน้านี้ว่าจะเลี้ยงข้าวหวงอีหลินเพื่อขอบคุณ
เขาเดินไปที่โรงรถ เลือกรถไมบัคคี่ที่ดูเรียบง่ายที่สุดคันหนึ่งขับออกไป
ซูเฉินขับรถไปรับหวงอีหลินตามพิกัด
พระอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า ใต้ต้นไทรต้นหนึ่งริมถนน มีหญิงสาวรูปร่างอวบอิ่มยืนอยู่
เธอสวมเดรสสายเดี่ยวสีแดง แต่งหน้าบาง ๆ ผมดำยาวสลวยทอดลงบนสองบ่า
สัดส่วนเอวกับสะโพกช่างเกินจริง เอวเล็กมาก แต่บนล่างทั้งสองส่วนกลับใหญ่และกลมอย่างไม่น่าเชื่อ
คนคนนั้นก็คือหวงอีหลินนั่นเอง
เธอแต่งตัวเป็นพิเศษเพื่อตอบรับคำชวนของซูเฉิน
ซูเฉินขับรถมาหยุดตรงหน้าหวงอีหลิน แล้วกดกระจกลง ยิ้มพูดว่า "เพื่อนเก่า ขึ้นรถสิ!"
พอหวงอีหลินเห็นรถหรูระดับนี้ ดวงตาเป็นประกายวับวาว ใบหน้าเผยความประหลาดใจเล็กน้อย
เธอไม่คิดว่าซูเฉินเพิ่งออกจากคุกจะขับรถหรูระดับนี้ได้แล้ว
คนผู้นี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ!