หาได้ยากที่จะได้เจอคู่ต่อสู้ที่สูสีขนาดนี้ ซูเฉินพลิกตัวคร่อมหวงอีหลิน ให้เธออยู่ข้างล่างร้องเพลงยอมจำนน
ทั้งสองใช้กำลังทั้งหมดประลองฝีมือกันอย่างสุดความสามารถอยู่พักใหญ่ ก่อนจะลุกขึ้นลงจากชั้นบน
ยายกำลังนอนเอนบนเก้าอี้เอนหลังที่ชั้นล่าง หลับตาพักผ่อน สาวใช้สองคนข้างกายกำลังนวดให้ท่าน
จู่ ๆ ท่านก็ได้ยินเสียงฝีเท้า ลืมตาขึ้นดู ก็เห็นหลานชายหัวแก้วหัวแหวนกำลังจูงมือสาวคนหนึ่ง ค่อย ๆ เดินลงมา
ท่านถึงกับตาเป็นประกายทันที
อืม... หน้ามีเนื้อ มีหนัง ก้นมีเนื้อ มีน้ำ มีนวล ดูยังไงก็เป็นคนนำโชคดีให้สามีจริง ๆ ติ่งน้อยของบ้านเราสายตาดีจริง ๆ
ท่านยิ้มกริ่มเข้าไปต้อนรับ "หนูคนนี้คือ..."
"ยาย เธอชื่อหวงอีหลิน เป็นเพื่อนเรียนมัธยมกับผมครับ"
"โอ้ เพื่อนเรียนด้วยก็ดี เพื่อนเรียนด้วยก็ดี รู้จักกันมานาน รู้รากรู้โคนกันดี" ยายพูดพลางจับมือเล็ก ๆ ของหวงอีหลินไว้ แล้วตบเบา ๆ
"สวัสดีค่ะคุณยาย!" หวงอีหลินหน้าร้อนผ่าว ก้มหน้าลงเล็กน้อย
"เอ๋ ดี ๆ ดี!" ยายพูดพลางถอดกำไลหยกจากข้อมือขวา ใส่ให้หวงอีหลิน "อืม พอดีเป๊ะ มือของหนูมีเนื้อมากกว่าของยายนิดหน่อย"
"นี้... มันแพงเกินไป หนูจะรับได้ยังไง!"
หวงอีหลินพูดพลางพยายามถอดกำไลหยกออก จะคืนให้ยาย
"ห้ามถอด!" ยายทำท่าทางโกรธ "นี่เป็นของสำหรับภรรยาของติ่งน้อย ถ้าหนูถอดก็แปลว่าไม่ยินดีไงล่ะ!"
"ไม่ใช่ ๆ ๆ หนู... หนู..." หวงอีหลินรู้สึกตัวไปไม่ถูก
"ฮ่า ๆ ก็ใส่ไว้เถอะ ยายให้หนูแล้ว ไม่ต้องเกรงใจ"
ซูเฉินช่วยพูดเสริม
"ก็ได้ค่ะ!" หวงอีหลินใส่กำไลกลับเข้าไปใหม่ มุมปากแทบจะกลั้นรอยยิ้มไว้ไม่อยู่
เฉพาะภรรยาของซูเฉินเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์ใส่ ฮี่ ๆ... หวงอีหลินคิดในใจอย่างมีความสุข