หลินไฉ่อีกับพ่อและคนอื่น ๆ กำลังวุ่นวายหัวหมุน
พวกเขามองหุ้นของกลุ่มบริษัท สีตัวเลขร่วงไม่หยุดอย่างช่วยไม่ได้ โกรธจนตัวสั่น พยายามอย่างบ้าคลั่งระดมทุนจำนวนมหาศาลสาดเข้าไปในตลาดหุ้น หวังจะดึงราคาหุ้นของกลุ่มบริษัทซิงเฉินให้ฟื้นขึ้นมา
แต่ไม่ว่าพวกเขาจะทุ่มเงินเข้าไปเท่าไรก็เหมือนก้อนหินตกน้ำ จมหายไปกับกองทุนที่ใหญ่กว่าอย่างรวดเร็ว
เงินส่วนใหญ่ของตระกูลหลินอยู่ในหุ้นของกลุ่มบริษัทซิงเฉินทั้งหมด ดังนั้นหุ้นของกลุ่มบริษัทซิงเฉินจะร่วงไม่ได้ ถ้าร่วงละก็ตระกูลหลินแทบจะจบเห่
"พ่อ รีบไปหาตระกูลเจ้า ขอยืมเงินเขามาสักก้อนเถอะ หุ้นของกลุ่มบริษัทซิงเฉินจะให้มันร่วงลงไปอีกไม่ได้แล้วนะ"
"ไม่งั้น เราจะโดนบังคับขายทิ้ง ถึงตอนนั้นก็จบกันพอดี"
พอถึงตอนนี้ ความเร็วในการร่วงของราคาหุ้นเริ่มทรงตัว
หลินทงจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่พักใหญ่ จู่ ๆ ก็ไม่ร้อนรนอีกต่อไป หัวเราะเบา ๆ พลางพูดว่า "อีกฝ่ายหมดแรงแล้วล่ะ"
"อย่าเพิ่งร้อน! ฉันเดาได้แล้วว่าใครอยู่เบื้องหลังเล่นงานเรา"
"ใคร?"
"จะมีใครได้อีก?" หลินทงหัวเราะเย็นชา "ไอ้เศษสวะที่เกือบได้เป็นลูกเขยฉันไงเล่า!"
"เป็นเขาเรอะ?" หลินไฉ่อีตะลึง
"เรื่องที่เหลือ เธอไม่ต้องยุ่งแล้ว ดูพ่อจัดการสวนกลับมันให้ดู จะได้รู้ว่าเพิ่งกลับมาก็เจ๊งซะแล้ว ดูสิว่าต่อไปมันจะยังกล้ามาแหยมกับตระกูลหลินเราอีกหรือเปล่า!"
"พวกมันไม่ใช่กำลังเทขายหุ้นครั้งใหญ่ ตั้งใจจะกดราคาบริษัทเราให้ต่ำอยู่หรือไง? งั้นเราก็ระดมเงินก้อนใหญ่อีกสักชุดสิ พวกมันเท่าไรเราก็ซื้อหมด"
หลินทงพูดพลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอย่างมั่นอกมั่นใจ กดโทรหาหัวหน้าตระกูลเจ้า เจ้าป่านสานขึ้นสายทักขึ้นมา
"ฮ่า ๆ พ่อคู่ affin ยุ่งอยู่หรือเปล่า?" หลินทงหัวเราะแห้ง ๆ ถามขึ้น