“คือผมเอง ท่านผู้มีพระคุณ!”
หลี่หู่คุกเข่าลงกับพื้นไม่ยอมลุก “สามปีก่อน ถ้าไม่ใช่เพราะท่านผู้มีพระคุณช่วยชีวิตผมไว้ ผมคงตายไปแล้วในใต้ดินของเวทีมวยเถื่อนนั่น”
เขาจำภาพตอนถูกช่วยเหลือเมื่อสามปีก่อนได้ไม่เคยลืม
เขาไร้พ่อไร้แม่มาตั้งแต่เด็ก ใช้ชีวิตพึ่งพากันและกันกับน้องสาว
แต่ชะตาก็เล่นตลก ‘เชือกแห้งมักขาดตรงที่บางที่สุด และความโชคร้ายก็มักตกแก่คนที่จนตรอก’
ตอนอายุหกขวบ เขากับน้องสาวก็ถูกลักพาตัวไปพร้อมกันโดยพวกค้ามนุษย์
ต่อมา น้องสาวของเขาถูกคนซื้อไป ส่วนเขาถูกพาไปที่ตลาดมืดแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แล้วขายให้กับองค์กรใต้ดินที่จัดมวยเถื่อน
องค์กรใต้ดินพวกนั้นจับเด็กจากที่ต่างๆ มาฝึกวิชาต่อสู้ตั้งแต่เด็ก เหมือนเลี้ยงกุ๋ยซือ (แมลงพิษ) ใครรอดชีวิตมาก็เป็นนักมวยแชมป์ขององค์กร เป็นต้นไม้เงินต้นไม้ทองขององค์กร
ดังนั้น วัยเด็กของเขา จึงเต็มไปด้วยเลือดและการฆ่าฟัน เย็นชาจนหมดหวัง
จนกระทั่งวันนั้น…
ท่านผู้มีพระคุณพาคนจากหน่วยพิทักษ์มังกรฟ้า ทลายประตูสีแดงเข้มบานนั้นลง แล้วตะโกนเสียงดังว่า “พวกเจ้าเป็นอิสระแล้ว!”
เขาจดจำรูปร่างหน้าตาและชื่อของคนๆ นั้นไว้อย่างลึกซึ้ง และสาบานว่าถ้ามีโอกาสในชาตินี้ จะต้องตอบแทนบุญคุณให้ได้
หลังจากวันนั้น เขาก็กลับเข้าประเทศอย่างลับๆ กลับมายังบ้านเกิดเมืองเจียงเฉิง วางแผนที่จะพัฒนาอำนาจอย่างรวดเร็ว เพื่อใช้ช่วยตามหาน้องสาวของตัวเอง
แต่สามปีผ่านไป แม้เขาจะรวมอำนาจใต้ดินในเมืองเจียงเฉิงได้เป็นปึกแผ่น แต่น้องสาวก็ยังไม่มีข่าวคราวแม้แต่น้อย