เฉินเมิ่งสูงเกือบสองเมตร กล้ามเนื้อทั้งตัวนูนเป็นมัดๆ เดินมาเหมือนหอคอยเหล็กเคลื่อนที่ได้
เขาพาลูกน้องห้าหกคน เดินด้วยท่าทางหยิ่งผยองตรงเข้าหาฝูงชน
จัดการเรื่องเล็กๆ แบบนี้ ง่ายพอๆ กับเก็บเงิน
ถึงเขาจะไม่ค่อยขาดเงิน แต่ลูกน้องใต้สังกัดเขาต้องหาเงินกินข้าว
อีกอย่าง ตามธรรมเนียมที่ผ่านมา เรื่องกระจอกแบบนี้เขาแค่เดินออกมาโชว์ตัวก็พอ ฝ่ายตรงข้ามได้ยินชื่อเสียงของเขาแล้วก็ต้องคุกเข่าขอโทษยอมชดใช้ค่าเสียหายทันที
นี่แหละคือผลดีของการมีชื่อเสียง
พอเขาเดินเข้าไปใกล้ซูเฉิน มองดูดีๆ ก็ชะงักค้างอยู่กับที่ ตัวเย็นวาบไปทั้งร่าง
เขาประทับใจชายปริศนาตรงหน้าเป็นอย่างมาก!
คืนที่จู๋ฟูเบียวถูกนายใหญ่บีบคอ เขาบังเอิญอยู่ที่เกิดเหตุด้วย เขาเห็นกับตาว่านายใหญ่ผู้หยิ่งยะโสต่อหน้าชายปริศนาผู้นี้ต่ำต้อยและนอบน้อมแค่ไหน ถึงกับยอมฆ่าลูกน้องคนเก่งของตัวเองทิ้งต่อหน้าเพียงเพื่อเอาใจคนคนนี้
ลูกน้องข้างหลังเขาคนหนึ่งสะดุดล้มกระแทกใส่เขา แต่เขาไม่ตอบสนองอะไรเลย มีแต่ขาสั่นระริก
"แกเตรียมตัวตายได้เลย!"
จางอี้ผิงกัดฟันพูดกับซูเฉิน แล้วหันไปเดินยิ้มลิงโลดเข้าหาเฉินเมิ่ง คำนับอย่างนอบน้อม "พี่แม่ง ท่านมาแล้วในที่สุด ท่านต้องช่วยผมนะครับ!"
"ก็ไอ้หมอนี่ไง!" เขาชี้ไปที่ซูเฉิน กัดฟันแน่น "มันไม่เพียงแค่แย่งแฟนผมไป หลังจากผมบอกชื่อท่านไปแล้ว มันไม่ให้เกียรติท่าน แถมยังต่อยผมต่อหน้าธารกำนัลอีก!"
"พี่แม่ง มันดูถูกท่านนะครับ!"
พูดจบ จางอี้ผิงก็ยิ้มอย่างสะใจ สายตาที่มองซูเฉินราวกับมองคนตายแล้ว