ที่หน้าร้านซุปเปอร์มาร์เก็ตซิงเฉินฝั่งตะวันตกของเมือง จางเทียนเฉียงพาเสวี่ยหยวนชิวและเหลียวฉี่หลานยืนรออยู่ที่หน้าประตู
ไม่นานนัก รถแท็กซี่คันหนึ่งก็มาจอดที่ข้างถนนหน้าประตู ชายหนุ่มรูปงาม สง่างาม เปี่ยมด้วยรัศมีคนหนึ่งก้าวลงมา นั่นคือซูเฉิน
เหลียวฉี่หลานเห็นดังนั้น แววตาแวบหนึ่งวาบขึ้นมาอย่างประหลาด ก่อนจะยิ้มแย้มแล้วรีบเดินตามเข้าไปต้อนรับ
การเปลี่ยนแปลงสีหน้าเพียงชั่วพริบตาแบบนี้ ย่อมไม่อาจรอดพ้นสายตาของซูเฉินไปได้
"โอ้ย! คุณซู ท่านกลับมาจริง ๆ ด้วย" เสวี่ยหยวนชิวพูด "ห้าปีไม่ได้เจอ ท่านยังคงโดดเด่นตระการตา แบบนี้ ทำให้คนรู้สึกว่าท่านไร้ซึ่งข้อจำกัด"
อืม... คำพูดนี้ฟังเข้าหู ช่างพูดก็พูดให้มาก ๆ เข้าไว้... ซูเฉินรู้สึกปลื้มใจ ยิ้มเล็กน้อย แล้วพูดว่า "ไม่กี่ปีมานี้ ทำให้พวกนายลำบากแล้ว"
"ไม่มี ไม่มี!" เหลียวฉี่หลานรีบพูดแทรก "ถึงแม้จะถูกไล่มาแดนกันดารอย่างฝั่งตะวันตกของเมืองนี้จะดูไม่มีอนาคต แต่โดยรวมแล้วก็ถือว่าปลอดภัย เหมาะแก่การบำบัดความแก่ชรา"
"เอาล่ะ ขึ้นไปที่ห้องทำงานของผมก่อน แล้วค่อยนั่งคุยกันพร้อมดื่มชา" เสวี่ยหยวนชิวพูด พร้อมกับก้มตัวลงทำท่าทางเชิญ
ทุกคนขึ้นไปพร้อมกัน แล้วนั่งล้อมโต๊ะน้ำชาในห้องทำงานของเสวี่ยหยวนชิว
ซูเฉินยกถ้วยชาขึ้น จิบเบา ๆ "เหลียวเก่า ผมกับเหล่าเสวี่ยยังมีเรื่องส่วนตัวจะคุยกัน ไม่รั้งนายไว้แล้ว"
เหลียวฉี่หลานตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า "โอ้ งั้นพวกคุณคุยกันตามสบายเถอะ ผมขอตัวก่อน!"