คนพวกนี้มีมารยาทอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มากนัก
พวกเขา ใช้ถ้อยคำที่สุภาพที่สุด เอ่ยข้อเรียกร้องที่ไร้เหตุผลที่สุด
หลงอู่กำลังจัดวางเครื่องบูชาอยู่ มือของเขาก็จู่ๆ ปรากฏไพ่ป๊อกเด็ดขึ้นมาสองสามใบ
เขาไม่รังเกียจที่จะฝังเจ้าพวกนี้ไว้ตรงนั้นเลย
ซูเฉินยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น ไม่คิดจะสนใจพวกเขา
นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาเซ่นไหว้แม่ จิตใจเต็มไปด้วยความโศกเศร้า หนักอึ้งจนยากจะทนทาน เรื่องอื่น ๆ เขาไม่อยากยุ่งเกี่ยวจริง ๆ
“คุณครับ พวกเราคือคนของตระกูลกู้จากเมืองหลวงมณฑล” คุณชายหนุ่มเอ่ย “ตราบใดที่คุณตกลงย้ายสุสาน อยากได้เงินเท่าไหร่ พวกเราก็ยอมจ่ายตามนั้น”
ที่ดินผืนนี้ เขาต้องได้มาให้ได้
เมื่อครู่นี้หมอดูฮวงจุ้ยเพิ่งบอกว่า ที่นี่คือตำแหน่งที่รวมสายมังกรของทั่วเมืองเจียงเฉิง มีเพียงจักรพรรดิและขุนนางในสมัยโบราณเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์ได้ บรรพบุรุษของพวกเขา หากได้ฝังที่นี่ ตระกูลกู้ของพวกเขาจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นอีกขั้นอย่างแน่นอน
เมื่อเห็นว่าซูเฉินไม่พูดอะไร หลงอู่ก็เข้าใจความหมายของนายท่านได้ทันที
เขาค่อย ๆ ดีดไพ่หนึ่งใบออกไป ไพ่ใบนั้นหมุนคว้างด้วยความเร็วสูง พุ่งตรงไปยังต้นสนต้นหนึ่ง
เสียง “เพียะ” ดังขึ้น ต้นสนขนาดเท่าถ้วยข้าวหักกะทันหัน แล้วล้มลงมาทับพื้น
“ไสหัวไป!”
หลงอู่ตะโกนก้อง
คุณชายหนุ่มมีสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย
ไม่คิดว่าเมืองเล็ก ๆ อย่างเจียงเฉิง จะมีผู้แข็งแกร่งระดับนี้อยู่ด้วย
ผู้แข็งแกร่งแบบนี้ ตระกูลกู้ก็มีเหมือนกัน เพียงแต่ครั้งนี้ไม่ได้พากลับมาด้วย