ในห้องสอบสวนที่คุ้นเคย ซูเฉินนั่งไขว่ห้าง มือขวาคีบบุหรี่ พ่นควันออกมาช้าๆ
กวั่วโยวเหวยผลักประตูเข้ามาพร้อมผู้ช่วย พลันขมวดคิ้วทันที
“คุณซู ที่นี่คือกองตรวจ ห้ามสูบบุหรี่”
“อ้อ!” ซูเฉินรับคำ ก่อนจะสูบบุหรี่เข้าไปเต็มปอด แล้วจึงค่อยๆ พิจารณาผู้บัญชาการสาวคนนี้
เรียวขายาวกระชับ สะโพกผายงอนงาม ใบหน้าคมชัด มีความองอาจแบบแม่ทัพหญิง
กวั่วโยวเหวยเห็นแววตาประหลาดที่ซูเฉินมองมา ก็แอบติดป้ายให้อีกฝ่ายในใจว่าเป็นพวกนักเลง
คนบ้าบิ่นไร้สมอง ชอบทำตัวเป็นวีรบุรุษ แล้วยังเป็นนักเลงอีก... คนแบบนี้น่ะหรือคือบุคคลสำคัญที่พ่อพูดถึง?
พ่อคงไม่ได้ถูกหลอกหรอกนะ!
เธอคิดในใจ พลางนั่งลงข้างโต๊ะสอบสวน เตรียมเริ่มทำตามขั้นตอน
ผู้หญิงคนนี้...ภายนอกดูเคารพผม แต่ในใจกลับต่อต้านผมอยู่บ้าง...หรือเธอรู้ตัวตนของผม?
คิดได้ดังนั้น ซูเฉินจึงตัดสินใจลองหยั่งเชิงอีกฝ่าย
เขาลุกขึ้น เดินไปหากวั่วโยวเหวยช้าๆ แล้วนั่งลงบนโต๊ะสอบสวน ก่อนยื่นก้นบุหรี่ในมือให้อีกฝ่าย
“ผู้บัญชาการกวง คุณเป็นคนบอกเองว่าห้ามสูบบุหรี่”
“คุณ...” กวั่วโยวเหวยมองก้นบุหรี่ที่อยู่ตรงหน้า สีหน้าชะงักงัน พูดอะไรไม่ออก
ผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆ รีบเข้ามารับก้นบุหรี่จากมือซูเฉิน แล้วเดินออกไป
กวั่วโยวเหวยเงยหน้าขึ้น พอดีกับที่สบตาซูเฉิน ใบหน้าพลันแดงก่ำ
ไอ้คนสารเลว...เขาแอบมองหน้าอกฉัน
เพราะฤดูร้อนทางใต้ของเซี่ยร้อนเกินไป เธอจึงไม่ได้ติดกระดุมคอเสื้อ
มุมที่เขาอยู่พอดีมองเห็นหน้าอกของเธอได้...
บุคคลสำคัญบ้าบออะไรกัน ก็แค่คนลามกชัดๆ