“ว้าว... อร่อยมาก!”
ลั่วชิงเซวียนมองดูเนื้อปิ้งที่ถูกย่างจนมีน้ำมันซู่ซ่า น้ำลายไหลออกจากมุมปากจนแทบหยุดไม่อยู่
นางยื่นมือทั้งสองออกมา ดวงตาเป็นประกาย รับเนื้อปิ้งที่ลู่เฉินส่งให้ กัดเข้าไปคำใหญ่ ดวงตาหรี่ลงทันที
“อร่อยสุดๆ ไปเลย!”
“ท่านตาลู่ ไม่คิดเลยว่าฝีมือท่านจะดีขนาดนี้ ข้าหนูชอบมาก!”
ลั่วชิงเซวียนหรี่ตาลงเป็นเส้นเดียว คราบน้ำมันเปื้อนเต็มปากเต็มแก้ม!
จางป๋อเอ็นดูมองนางแวบหนึ่ง ยิ้มบางๆ
“กินช้าๆ นะ~”
ลู่เฉินยิ้มโดยไม่พูดอะไร ก้มหน้ากินต่อไป
ตอนนี้เขายังเป็นนักยุทธ์ขั้นหลังเกิด ต้องกินอาหารทุกวันเพื่อประทังชีวิต
ส่วนจางป๋อ ไม่มีทีท่าอยากกินแม้แต่น้อย
หลังจากกินอิ่มแล้ว
ลั่วชิงเซวียนเรออย่างสมใจ จากนั้นก็เอนตัวลงบนเตียงที่จางป๋อจัดเตรียมไว้ให้ ค่อยๆ หลับไป
ลู่เฉินลุกขึ้นยืน
“ผู้อาวุโส... ข้าขอฝึกซ้อมอยู่หน้าถ้ำสักครู่”
จางป๋อแปลกใจที่มองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้ายิ้ม: “สหายฝึกซ้อมขยันจริงๆ ไปเถิด”
“มีข้าอยู่ที่นี่ ไม่มีอันตรายหรอก”
ลู่เฉินพยักหน้า เดินออกไปนอกถ้ำ
กระบี่จั้นเสวียนฝึกจนถึงขั้นสมบูรณ์แล้ว สิ่งที่เหลือให้ฝึกได้ ก็มีเพียงวิชาเงาอำมหิตเท่านั้น
วิชาเงาอำมหิตยังขาดอีกนิดเดียวจะถึงขั้นสมบูรณ์
เมื่อคิดได้ดังนั้น ลู่เฉินสายตาคมขึ้น ร่างพลันขยับ เริ่มฝึกอย่างจริงจัง
[ฝึกวิชาเงาอำมหิต....ค่าความชำนาญ+1]
จางป๋อตอนแรกไม่ได้สนใจอะไร
แต่ในวินาทีที่ลู่เฉินขยับกาย เขาก็หันขวับไปทันที จ้องมองไปทางนั้น
ในใจรู้สึกตกตะลึงอยู่บ้าง
ฝีเท้าเร็วเหลือเกิน!
วิชาตัวเบานี้ คงฝึกถึงขั้นใหญ่แล้ว ใกล้จะสมบูรณ์เต็มที!