ลู่เฉินหัวเราะแห้งๆ พลางเอ่ยว่า
"ไม่ทราบ"
"จวนกู้ไม่มีวิธีตรวจหยั่งรากวิญญาณ"
จางป๋อนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง: "อย่างนั้นหรือ..."
ดูท่า เมื่อเรื่องนี้จบลง ยังต้องกลับไปเมืองเฮย์มู่เฉิงอีกครั้ง
คิดได้ดังนั้น จางป๋อก็หัวเราะ: "ฮ่าๆ...ไม่เป็นไร ข้าแค่ถามเล่นๆ เท่านั้น"
"แต่ทว่า ต้องการพักผ่อนสักครู่หรือไม่?"
"เวลาของพวกเรายังพอมีเหลือเฟือ ไม่รีบร้อนในชั่วครู่ชั่วยามนี้หรอก"
ลู่เฉินขยับร่างกายไปมา: "ไม่เป็นไร ท่านผู้อาวุโส พวกเราไปกันเถอะ"
"จะได้กลับไปให้เร็วที่สุด"
จางป๋อพยักหน้า เข้าใจความกังวลของลู่เฉิน
"ถ้าเช่นนั้น ก็ไปกันเถอะ"
.......
ครึ่งชั่วยามต่อมา
ลู่เฉินและพวก มาถึงหน้าหุบเขาแห่งหนึ่ง
จางป๋อแผ่ญาณสัมผัสออกไปตั้งแต่เนิ่นแล้ว รับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของพลังวิญญาณโดยรอบ
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
"เวลากำลังพอดี พอถึงเที่ยงวัน ก็เป็นเวลาที่มัจฉาสาระปฐพีจะถือกำเนิด"
"ส่วนเจ้า อีกเดี๋ยวเพียงแค่ล่อปีศาจใหญ่ตัวนั้นออกไป ก็พอแล้ว"
"วางใจได้ มีข้าอยู่ เจ้าจะไม่เป็นอันตราย"
จางป๋อพลิกข้อมือ เข็มทิศทองสัมฤทธิ์ปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ
พลังวิญญาณขั้นก่อนเกิดพลุ่งพล่าน เข็มนาฬิกาบนเข็มทิศหมุนวนอย่างบ้าคลั่งในทันใด
ครู่ต่อมา เข็มนาฬิกาหยุดลง ชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง
"ตามข้ามา" จางป๋อเอ่ยขึ้นหนึ่งประโยค พาลั่วชิงเซวียนพุ่งไปยังทิศทางที่เข็มชี้
ลู่เฉินมองดู สูดลมหายใจเบาๆ ตามไปติดๆ
จางป๋อหยุดอยู่ที่ยอดเขาที่สูงกว่า มองสำรวจโดยรอบ