ลู่เฉินไม่สนใจเสียงเรียกนั้นเลย
เดินเข้าห้องไปอย่างไม่เดือดร้อน แล้วเริ่มล้างหน้าล้างตา
สองวันมานี้ กู้ชิงเสวี่ยมาหาเขาทุกเช้าตรู่
ไม่รู้ว่านางคิดจะทำอะไรกันแน่
หน้าเรือนด้านนอก
กู้ชิงเสวี่ยโกรธจนกัดฟันกรอด
"พ่อบ้านคนนี้ กล้าไม่เปิดประตูให้ข้า"
"หึ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าวันนี้เจ้าจะไม่ออกมา ถ้าไม่ยอมออกมา ข้าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น"
นางส่งเสียงหึอย่างไม่พอใจนัก
อันที่จริงเมื่อชั่วยามก่อน นางเคยมาครั้งหนึ่งแล้ว
พอมาเห็นลู่เฉินนั่งบำเพ็ญอยู่บนหลังคา ก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ไม่เข้าไปรบกวน แล้วก็จากไปเงียบ ๆ
แต่ตอนนี้ เห็นชัดว่าอีกฝ่ายบำเพ็ญเสร็จแล้ว กลับยังไม่ยอมเปิดประตูอีก ทำให้พี่นางเริ่มโกรธขึ้นมาจริง ๆ
"ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร"
"เมื่อเช้าไปหาพี่สะใภ้ ก็ไม่ยอมเปิดประตู"
"แปลกจริง ๆ!"
นางส่ายหน้า พลางรู้สึกคลุมเครือว่า สองเรื่องที่ดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกันนี้ กลับดูเหมือนมีบางอย่างเชื่อมโยงกันที่แม้แต่นางเองก็ไม่รู้
.....
สองวันต่อมา
ชีวิตของลู่เฉินเต็มไปด้วยความอิ่มเอมใจ
บำเพ็ญ บำเพ็ญ และบำเพ็ญ
กลางวันบำเพ็ญวิทยายุทธ กลางคืนบำเพ็ญวิชาขั้นก่อนเกิด ยามรุ่งสางก็ยังบำเพ็ญวิชาขั้นก่อนเกิด
ที่น่าพูดถึงก็คือ
เมื่อค่าความชำนาญของคัมภีร์หลอมกายสุริยันบริสุทธิ์เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เขาก็ยิ่งอดทนเก่งขึ้นกว่าเดิม!
ทุกครั้ง ล้วนต้องให้หลิวเสวี่ยเอ่ยอ้อนวอนร่ำไร เขาถึงจะยอมหยุดอย่างไม่เต็มใจนัก
ไม่อย่างนั้น ลู่เฉินรู้สึกว่า ค่าความชำนาญของตัวเอง คงได้เพิ่มขึ้นอีกสักหน่อย
เช้าวันนี้ ลู่เฉินเสร็จสิ้นการบำเพ็ญครั้งสุดท้าย หลับตาลง สัมผัสถึงการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย