นางหันกลับไปมองลี่เป่ยเจิงด้วยแววตาซับซ้อนยิ่ง
ลี่เป่ยเจิงกำลังเอนกายพิงก้อนหินใหญ่ มือทั้งสองประสานรองท้ายทอย ท่าทางผ่อนคลายราวกับมาเที่ยวชมทิวทัศน์ เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของซูถัง เขาก็เอียงหน้ามาเล็กน้อย ก่อนขยิบตาให้นาง
“เป็นอย่างไร ข้าบอกแล้วว่าไม่มีปัญหา”
ซูถังอ้าปากค้าง ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเค้นคำถามออกมาได้ “เช่นนี้ก็ได้ด้วยหรือ?”
“เหตุใดจะไม่ได้?” ลี่เป่ยเจิงย้อนถาม “จมูกของสุนัขล่าสัตว์แม่นยำก็จริง ทว่าถึงอย่างไรก็เป็นเพียงสัตว์เดรัจฉาน ขอเพียงจับจุดอ่อนของพวกมันได้ การจัดการย่อมง่ายกว่ารับมือคนมากนัก”
“เอาละ พวกมันคงหลับยาวไปจนถึงเช้าวันมะรืนเป็นอย่างน้อย พวกเราไปกันเถิด”
ซูถังลุกขึ้นยืน มองสุนัขล่าสัตว์ที่นอนเกลื่อนพื้น แล้วหันไปมองแผ่นหลังอันแสนสบายใจของคนเบื้องหน้า ความรู้สึกบางอย่างพลันผุดขึ้นในใจ ทว่านางกลับบอกไม่ถูกว่ามันคือสิ่งใด
บุรุษผู้นี้ ดูผอมบางอ่อนแอประหนึ่งบัณฑิตไร้เรี่ยวแรง ทว่าตั้งแต่เขานำเข็มเงินออกมาช่วยรักษาบาดแผลให้นาง ตามหาเยื่อมังกรดินเพื่อช่วยชีวิตนาง กระทั่งใช้ยาสลบทำให้สุนัขล่าสัตว์หลายสิบตัวหมดสติ
ทุกย่างก้าวล้วนเกินความคาดหมายของนาง และทำให้นางต้องมองเขาใหม่
เขาแซ่ลี่ ทว่ากลับช่วยเหลือนางหลายครั้ง ทั้งยังทำสิ่งที่ขัดผลประโยชน์ของตระกูลลี่
“ยืนเหม่อทำอะไร?” ลี่เป่ยเจิงที่อยู่ด้านหน้าหันกลับมา แสงตะวันสาดลงบนใบหน้าด้านข้างของเขา ขับให้โครงหน้าหล่อเหลาโดดเด่น “หากยังไม่ไป คนที่ตามมาด้านหลังคงไล่ตามทัน ข้าไม่มียาสลบห่อที่สองแล้ว”
ซูถังดึงสติกลับมา แล้วก้าวตามเขาไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อลี่เป่ยเจิงพาซูถังกลับถึงถ้ำ ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว