“ข้ารู้” ลี่เป่ยเจิงกล่าวพลางฝังเข็ม “เมื่อครู่ข้าเก็บมาได้แล้ว”
ซูถังชะงักไป “ขอบคุณท่าน”
ลี่เป่ยเจิงไม่ได้ตอบ เพียงตั้งใจฝังเข็มต่อไป นิ้วมือของเขาเรียวยาว ท่วงท่าขณะคีบเข็มเงินดูสง่างาม
ฝนยังคงตกอยู่
เม็ดฝนใหญ่เท่าถั่วกระทบใบไม้ เกิดเสียงดังซ่าไม่ขาดสาย ทว่าใต้ต้นไม้กลับสงบเงียบ พุ่มใบหนาทึบช่วยบังฝนไว้ มีเพียงหยาดน้ำไม่กี่หยดที่ร่วงลอดช่องใบลงมาต้องร่างของทั้งสองเป็นครั้งคราว
ซูถังพิงลำต้น มองใบหน้าด้านข้างของลี่เป่ยเจิง สายฝนทำให้จอนผมของเขาเปียกชื้น ปอยผมดำสองสามเส้นแนบแก้ม ยิ่งขับให้ผิวดูขาวผ่อง ขนตาของเขายาวมาก ยามนี้หลุบต่ำลงเล็กน้อย ทอดเงาจาง ๆ ใต้ดวงตา
บุรุษผู้นี้หน้าตาดีจริง ๆ
ซูถังแอบทอดถอนใจในใจ
“มองพอหรือยัง?” ลี่เป่ยเจิงเอ่ยขึ้นกะทันหัน น้ำเสียงเจือแววหยอกเย้า
ซูถังหันหน้าหนี “ใครมองท่านกัน ข้ากำลังมองฝนต่างหาก”
“โอ้?” ลี่เป่ยเจิงเงยหน้า มองนางอย่างยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เช่นนั้นเหตุใดใบหน้าจึงแดงเล่า?”
“ข้า... ข้าแค่มีอาการพิษกำเริบ!” ซูถังปากแข็ง
ลี่เป่ยเจิงหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้เปิดโปงนาง เขาล้วงถุงผ้าใบเล็กจากอกเสื้อแล้วยื่นให้ซูถัง “เอ้า เยื่อมังกรดิน ข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว กินได้เลย”
ซูถังรับถุงผ้ามา เปิดดู ภายในมีสมุนไพรสีม่วงต้นหนึ่ง ใบถูกบดจนละเอียด ส่งกลิ่นเย็นสดชื่น นางไม่พูดพร่ำทำเพลง ยัดเข้าปาก เคี้ยวสองสามทีแล้วกลืนลงไป
สมุนไพรมีรสขมยิ่งนัก ปนกลิ่นดินคาว ๆ ทว่าหลังกลืนลงท้อง ไม่นานก็รู้สึกเย็นวาบแผ่ขึ้นจากท้อง ช่วยบรรเทาอาการปวดบิดได้