ใบหน้าที่สะท้อนอยู่ในผืนน้ำ คิ้วเรียวงามดุจขุนเขาไกลที่อาบไล้ด้วยหมึกดำ ดวงตาพราวระยับดุจสายน้ำสารทที่ทอดคลื่น จมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากอิ่มเอิบ แนวกรามอ่อนโยนและประณีต สัดส่วนบนใบหน้างดงามไร้ที่ติ ราวกับเป็นผลงานศิลป์ที่เทพธิดาหนี่ว์วาใช้ความตั้งใจปั้นขึ้นมา
โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น หางตายกขึ้นเล็กน้อย เผยเสน่ห์เย้ายวนที่ติดตัวมาแต่กำเนิด ทว่าความคมกริบในแววตากลับทำให้นางดูองอาจเปี่ยมชีวิตชีวา
นางจ้องเงาสะท้อนในน้ำอยู่นาน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นฉับพลัน แล้วหัวเราะออกมาอย่างเบิกบาน
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!”
สวรรค์! เทพธิดาหนี่ว์วา! ขอบคุณเหลือเกิน!
ใบหน้านี้งดงามล่มเมืองอย่างแท้จริง! งามกว่าใบหน้าในชาติก่อนของนางไม่รู้กี่เท่า! แม้ชาติก่อนนางจะหน้าตาไม่เลว ทว่าเมื่อนำมาเทียบกับใบหน้านี้แล้ว ช่างแตกต่างราวกับภาพสินค้าที่ผู้ซื้อถ่ายมา กับภาพที่ผู้ขายใช้โฆษณาไม่มีผิด
สตรีคนใดไม่รักความงาม? สตรีคนใดไม่ปรารถนาจะมีใบหน้าเลอโฉม? แม้ซูถังจะไม่ใช่คนตื้นเขิน แต่เมื่อได้เห็นความงามของตนเอง นางก็อดเบิกบานใจมิได้
นางประคองใบหน้าตนเอง พลางลองเอียงมองผิวน้ำหลายมุม ยิ่งมองก็ยิ่งพึงพอใจ ยิ้มจนหุบปากไม่ลง
ลี่เป่ยเจิงเดินมาถึงด้านหลังนางตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ เขากอดอกพิงลำต้นไม้ มองท่าทางหลงตัวเองของนางด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก
“เป็นอย่างไร พอใจหรือไม่?”
ซูถังลุกขึ้นยืน หันกลับมา แล้วกางแขนออกอย่างเปิดเผย ก่อนหมุนตัวหนึ่งรอบ ชายกระโปรงพลิ้วไหววาดเส้นโค้งงดงามกลางอากาศ