เขาราวกับสัตว์ป่าที่บาดเจ็บ ทุบตีเตียงอย่างบ้าคลั่งเพื่อระบายโทสะในใจ
โลหิตใต้ผ้าพันแผลซึมออกมามากขึ้นเรื่อย ๆ ไหลลงมาตามแก้ม ยิ่งทำให้ใบหน้าดูมืดทะมึนน่าสะพรึงกลัว
อนุภรรยาทั้งหลายยกถ้วยยาและน้ำร้อนยืนอยู่หน้าประตู ต่างมองหน้ากันไปมา ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไป
อนุภรรยาสองคนที่เข้าไปส่งยาเมื่อครู่ ซึ่งปกติเป็นที่โปรดปรานอย่างยิ่ง คนหนึ่งถูกเขาตบจนล้มลงกับพื้น อีกคนถูกหมอนที่เขาขว้างใส่กระแทกหน้าผาก ร้องไห้พลางวิ่งออกมา
ยามนี้ใครยังจะกล้าเอาตัวไปชนคมดาบอีกเล่า?
ท้ายที่สุดก็ยังเป็นอู๋ผิงถิง ภรรยาเอกที่มาถึง
นางสวมเสื้อเป้ยจื่อสีม่วงรากบัว เส้นผมเกล้ามาอย่างเรียบร้อยไร้ที่ติ ใบหน้าเปี่ยมความห่วงใย ก่อนจะก้าวเข้าห้องไปอย่างแช่มช้อย
เหล่าอนุภรรยาเห็นนางก็ประหนึ่งได้รับการอภัยโทษ ต่างก้มหน้าถอยไปยืนสองข้างทาง
「ท่านพี่ฟื้นแล้ว」น้ำเสียงของอู๋ผิงถิงอ่อนโยนและเอาใจใส่ ราวกับเป็นภรรยาผู้เพียบพร้อมที่สุด
นางเดินไปข้างเตียง หยิบผ้าเช็ดหน้าแล้วค่อย ๆ เช็ดคราบเลือดบนใบหน้าลี่สิงซวี่
ลี่สิงซวี่คว้าข้อมือนางไว้ทันที ออกแรงเสียจนแทบจะบีบกระดูกนางให้แหลก 「เจ้าไปตามหาซูถัง! ไปตามนางมา! จับตัวกลับมาให้ได้! ข้าจะถลกหนังนางด้วยมือตัวเอง!!」
อู๋ผิงถิงเจ็บจนสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนจะดึงมือกลับอย่างแรง ทว่าน้ำเสียงยังคงอ่อนโยน 「ท่านพี่วางใจเถิด ท่านพ่อส่งคนไปค้นเขาแล้ว ย่อมจับหญิงชั่วผู้นั้นได้แน่ ท่านอย่าเพิ่งตื่นเต้น บาดแผลเลือดออกอีกแล้ว…」