เงาร่างผอมบางร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาราวกับลูกกระสุน ก่อนกระแทกเข้ากับแผ่นหลังของซูถังอย่างแรง
ซูถังเซถลาไปข้างหน้า เกือบชนคางของลี่เป่ยเจิงเข้า
นางหันกลับไป ก็เห็นลี่เป่ยเหยายืนอยู่ด้านหลัง ใบหน้าเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความโกรธ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ปากอ้าเผยให้เห็นฟันซี่เล็กสองแถว ก่อนจะงับลงบนแขนของนาง!
“ว้าย!” ซูถังรีบชักมือกลับ หลบปากเล็ก ๆ นั้นได้อย่างหวุดหวิด
ลี่เป่ยเหยาพลาดเป้า ก็ยิ่งโกรธจัด ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอราวกับสัตว์ตัวน้อยที่ถูกยั่วโมโห แล้วทำท่าจะพุ่งเข้ามากัดนางอีกครั้ง
ลี่เป่ยเจิงตาไวมือไว คว้าคอเสื้อด้านหลังของลี่เป่ยเหยาไว้ แล้วยกตัวนางขึ้น
ลี่เป่ยเหยาดิ้นสุดแรง พยายามสะบัดมือพี่ชายเพื่อไปกัดหญิงใจร้ายที่บอกว่าจะโยนนางทิ้ง
“เสี่ยวเหยา ใจเย็นก่อน” ลี่เป่ยเจิงกล่าว
ลี่เป่ยเหยาไม่ฟัง ยังคงดิ้นรนสุดกำลัง ดวงตาจับจ้องซูถังเขม็ง ราวกับกำลังบอกว่า “กล้าโยนข้าทิ้งหรือ ข้าจะกัดเจ้าให้ตาย!”
ลี่เป่ยเจิงถอนหายใจ อุ้มนางไปยังแท่นหินอีกแห่ง แล้วส่งนางใส่อ้อมแขนลี่เป่ยเฉิน
“ดูนางไว้”
ลี่เป่ยเฉินรับน้องสาวมา ตบหลังนางเบา ๆ พลางปลอบเสียงแผ่ว “เอาละ ๆ อย่าโกรธเลย หญิงผู้นั้นหลอกเจ้า”
ลี่เป่ยเหยามองเขาด้วยสายตาเคลือบแคลง
“จริงสิ” ลี่เป่ยเฉินโน้มเข้าไปข้างหูของนาง แล้วกระซิบอะไรบางอย่างเสียงเบา
ลี่เป่ยเหยาฟังแล้วค่อย ๆ สงบลง แม้สีหน้ายังไม่พอใจ แต่ก็เลิกดิ้นรนจะไปกัดคนแล้ว
ซูถังอดกลอกตาไม่ได้